तस्यां गतायां शैलेयी मलाच्चक्रे गजाननम्
कृत्वोत्ससर्ज भूम्यां च स्थिता भद्रासने पुनः
ईषद्धासामुमा दृष्ट्वा मालिनीं प्राह नारद
साथोवाच हसाम्येवं भवत्यास्तनयः किल
तच्छुत्वा मम हासो ऽयं संजातो ऽद्य कृशोदरि
एतच्छ्रुत्वा वचो देवी सस्नौ तत्र विधानतः
ततः शंभुः समागत्य तस्मिन् भद्रासने त्वपि
उमास्वेदं भवस्वेदं जलभूतिसमन्वितम्
अपत्यं हि विदित्वा च प्रीतिमान् भुवनेश्वरः
रुद्रः स्नात्वर्च्य देवादीन् वाग्भिरद्भिः पितृनपि
समेत्य देवीं विहसन् शङ्करः शूलधृग् वः
इत्युक्ता पर्वतसुता समेत्यापस्यदद्भुतम्
ततः प्रीति गिरिसुता तं पुत्रं परिषष्वजे
नायकेन विना देवि तव भूतो ऽपि पुत्रकः
एष विघ्नसहस्राणि सुरादीनां करिष्यति
इत्येवमुक्त्वा देव्यास्तु दत्तवांस्तनयाय हि
तथा मातृगणा घोरा भूता विघ्नकराश्च ये
देवी च स्वसुतं दृष्ट्वा परां मुदमवाप च
या जघान महादैत्यै पुरा शुम्भनिशुम्भकौ
स्वर्ग्यं यशस्यं च तथाघहारि आख्यनमूर्जस्करमद्रिपुत्र्याः
तस्याः पुत्रत्रयं चासीत् सहस्राक्षाद् बलाधिकम्
तृतीयो नमुचिर्नाम महाबलसमन्वितः
तं हन्तुमिच्छति हरिः प्रगृह्य कुलिशं करे
प्रविवेश रथं भानोस्ततो नाशकदच्युतः
अवध्यत्वं वरं प्रादाच्छस्त्रैरस्त्रैश्च नारद
संत्यज्य भास्कररथं पातालमुपयादथ
ददृशे दानवपतिस्तं प्रगृह्येदमब्रवीत्
अयं स्पृशतु मां फेनः पराभ्यां गृह्य दानवः
तस्मिञ्छक्रो ऽजद् वज्रमन्तर्हितमपीश्वरः
समये च तथा नष्टे ब्रह्महत्यास्पृशद्धरिम्