चिन्तयित्वा तु सुचिरं पावकं ते व्यसर्जयन्
दुष्प्रवेशं च तं मत्वा चिन्तां वह्निः परां गतः
निष्क्रामनतीं महापङ्क्तिं हंसानां विमलां तथा
वञ्चयित्वा प्रतीहारं प्रविवेश हराजिरम्
प्राह प्रहस्य गम्भीरं देवा द्वारि स्थिता इति
विनिष्क्रन्तो ऽजिराच्छर्वो वह्निना सह नारद
शिरोभिरवनीं जग्मुः सेन्द्रार्कशशिपावकाः
प्रणामावनतानां वो दास्ये ऽहं वरमुत्तमम्
तदिदं त्यज्यतां तावन्महामैथुनमीश्वर
ममेदं तेज उद्रिक्तं कश्चिद् देवः प्रतीच्छतु
असीदन्त यथा मग्नाः पङ्के वृन्दारका इव
प्रोवाच मुञ्च तेजस्त्वं प्रतीच्छाम्येष शङ्कर
जलं तृषानते वै यद्वत् तैलपानं पिपासितः
स्वस्थाः सुराः समामन्त्र्य हरं जग्मुस्त्रिविष्टपम्
समभ्येत्य महादेवीमिदं वचनमब्रवीत्
नीतः प्रोक्तो निषिद्धस्तु पुत्रोत्पत्तिं तवोदरात्
शशाप दैवतान् सर्वान् नष्टपुत्रोद्भवा शिवा
तस्मात् ते न जनष्यन्तिस्वासुयोषित्सु पुत्रकान्
आहूय मालिनीं स्वनातुं मतिं चक्रे तपोधना
तत्स्वेदं पार्वती चैव मेने कीदृग्गुणेन हि
तस्यां गतायां शैलेयी मलाच्चक्रे गजाननम्
कृत्वोत्ससर्ज भूम्यां च स्थिता भद्रासने पुनः
ईषद्धासामुमा दृष्ट्वा मालिनीं प्राह नारद
साथोवाच हसाम्येवं भवत्यास्तनयः किल
तच्छुत्वा मम हासो ऽयं संजातो ऽद्य कृशोदरि
एतच्छ्रुत्वा वचो देवी सस्नौ तत्र विधानतः
ततः शंभुः समागत्य तस्मिन् भद्रासने त्वपि
उमास्वेदं भवस्वेदं जलभूतिसमन्वितम्
अपत्यं हि विदित्वा च प्रीतिमान् भुवनेश्वरः
रुद्रः स्नात्वर्च्य देवादीन् वाग्भिरद्भिः पितृनपि