तपसा धूतपापासि वरं वृणु यथेप्सितम्
वरदो भव तेनाहं यास्ये प्रीतिमनुत्तमाम्
गाणपत्यं विभौ भक्तिमजेयत्वं च धर्मिताम्
वृणीष्व वरमव्यग्रा वरं दास्ये तवाम्बिके
वरः प्रदीयतां मह्यं वर्णं कनकसंनिभम्
कोशं कृष्णं परित्यज्य पद्मकिञ्जल्कसन्निभाः
प्रोवाच गिरिजां देवो वाक्यं स्वार्थाय वासवः
त्वत्कोशसंभवा चेयं कौशिकी कौशिको ऽप्यहम्
सहस्राक्षो ऽपि तां गृह्य विन्ध्यं वेगाज्जगाम च
पूज्यमाना सुरैर्नाम्ना ख्याता त्वं विन्ध्यवासिनी
भवामरारिहन्त्रीति उक्त्वा स्वर्गमुपागमत्
प्रणम्य च महेशानं स्थिता सविनयं मुने
तस्थौ व्रषसहस्रं हि महामोहनके मुने
चक्षुभुः सागराः सप्त देवाश् च भयमागमन्
प्रणम्योचुर्महेशानं जगत् क्षुब्धं तु किं त्विदम्
तेनाक्रान्तास्त्विमे लोका जग्मुः क्षोभं दुरत्ययम्
आगच्छ शक्रर् गच्छामो यावत् तन्न समाप्यते
स नूनं देवराजस्य पदमैन्दं हरिष्यति
भयाज्ज्ञानं ततो नष्टं भाविकर्मप्रचोदनात्
जगाम मन्दरगिरिं तच्छृङ्गे न्यविशत्ततः
चिन्तयित्वा तु सुचिरं पावकं ते व्यसर्जयन्
दुष्प्रवेशं च तं मत्वा चिन्तां वह्निः परां गतः
निष्क्रामनतीं महापङ्क्तिं हंसानां विमलां तथा
वञ्चयित्वा प्रतीहारं प्रविवेश हराजिरम्
प्राह प्रहस्य गम्भीरं देवा द्वारि स्थिता इति
विनिष्क्रन्तो ऽजिराच्छर्वो वह्निना सह नारद
शिरोभिरवनीं जग्मुः सेन्द्रार्कशशिपावकाः
प्रणामावनतानां वो दास्ये ऽहं वरमुत्तमम्
तदिदं त्यज्यतां तावन्महामैथुनमीश्वर
ममेदं तेज उद्रिक्तं कश्चिद् देवः प्रतीच्छतु