न तान् विमुञ्चेत हि पण्डितो जनस्तमद्य धर्म वितथं त्वया कृतम्
तथा यतिष्ये यथा भवान् कालीति वक्ष्यति
अनुज्ञाता त्रिरिजा दिवमेवोत्पपात ह
टङ्कच्छिन्नं प्रयत्नेन विधात्रा निर्मितं तथा
जयन्तीं च महापुण्यां चतुर्थोमपराजिताम्
अनुज्ञातास्तथा देव्या शुश्रूषां चक्रिरे शुभाः
समाजगाम तं देशं व्याघ्रो दंष्ट्रानखायुधः
यदा पतिष्यते चेयं तदादास्यामि वै अहम्
पश्यमानस्तु वदनमेकदृष्टिरजायत
तपो ऽवर्षशतं देवी गृणन्ती ब्रह्म त्रिभुवनेश्वरः
तपसा धूतपापासि वरं वृणु यथेप्सितम्
वरदो भव तेनाहं यास्ये प्रीतिमनुत्तमाम्
गाणपत्यं विभौ भक्तिमजेयत्वं च धर्मिताम्
वृणीष्व वरमव्यग्रा वरं दास्ये तवाम्बिके
वरः प्रदीयतां मह्यं वर्णं कनकसंनिभम्
कोशं कृष्णं परित्यज्य पद्मकिञ्जल्कसन्निभाः
प्रोवाच गिरिजां देवो वाक्यं स्वार्थाय वासवः
त्वत्कोशसंभवा चेयं कौशिकी कौशिको ऽप्यहम्
सहस्राक्षो ऽपि तां गृह्य विन्ध्यं वेगाज्जगाम च
पूज्यमाना सुरैर्नाम्ना ख्याता त्वं विन्ध्यवासिनी
भवामरारिहन्त्रीति उक्त्वा स्वर्गमुपागमत्
प्रणम्य च महेशानं स्थिता सविनयं मुने
तस्थौ व्रषसहस्रं हि महामोहनके मुने
चक्षुभुः सागराः सप्त देवाश् च भयमागमन्
प्रणम्योचुर्महेशानं जगत् क्षुब्धं तु किं त्विदम्
तेनाक्रान्तास्त्विमे लोका जग्मुः क्षोभं दुरत्ययम्
आगच्छ शक्रर् गच्छामो यावत् तन्न समाप्यते
स नूनं देवराजस्य पदमैन्दं हरिष्यति
भयाज्ज्ञानं ततो नष्टं भाविकर्मप्रचोदनात्
जगाम मन्दरगिरिं तच्छृङ्गे न्यविशत्ततः