कृतो लाजाश्च हविषा समं क्षिप्ता हुताशने
किं याचसि च दास्यामि मुञ्चस्वेति हरो ऽब्रवीत्
सौभाग्यं निजगोत्रीयं ततो मोक्षमवाप्स्यसि
सौभाग्यं निजगोत्रीयं यो ऽस्यास्तं शृणु वच्मि ते
एतदीयो हि सौभाग्यो दत्तो ऽस्मद्गोत्रमेव हि
मालिनी निजगोत्रस्य शुभचारित्रमालिनी
तदा कालीमुखं ब्रह्म ददर्श शशिनो ऽधिकम्
तच्छुक्रं बालुकायां च खिलीचक्रे ससाध्वसः
अमी महर्षयो धन्या वालखिल्याः पितामह
अष्टाशीतिसहस्राणि वालखिल्या इति स्मृताः
रेमे सहोमया रात्रिं प्रभाते पुनरुत्थितः
संपूजितः पर्वतपार्थिवेन स मन्दरं शीघ्रमुपादजगाम
विसर्ज्य भूतैः सहितो महीध्रमध्यावसन्मन्दरमष्टमूर्तिः
विश्वकर्माणमाहूय प्रोवाच कुरु मे गुहम्
योजनानि चतुःषष्टिः प्रमाणेन हिरण्मयम्
शुद्धस्फटिकसोपानं वैडूर्यकृतपरूपकम्
ततो देवपतिश्चक्रे यज्ञं गार्हस्थ्यलक्षणम्
तथा सतस्त्रिनेत्रस्य महान् कालो ऽभ्यगान्मुने
ततः कदाचिन्नर्मार्थं कालीत्युक्ता भवेन हि
वाचा दुरुक्तां बीभत्सं न प्ररोहति वाक्क्षतम्
न तान् विमुञ्चेत हि पण्डितो जनस्तमद्य धर्म वितथं त्वया कृतम्
तथा यतिष्ये यथा भवान् कालीति वक्ष्यति
अनुज्ञाता त्रिरिजा दिवमेवोत्पपात ह
टङ्कच्छिन्नं प्रयत्नेन विधात्रा निर्मितं तथा
जयन्तीं च महापुण्यां चतुर्थोमपराजिताम्
अनुज्ञातास्तथा देव्या शुश्रूषां चक्रिरे शुभाः
समाजगाम तं देशं व्याघ्रो दंष्ट्रानखायुधः
यदा पतिष्यते चेयं तदादास्यामि वै अहम्
पश्यमानस्तु वदनमेकदृष्टिरजायत
तपो ऽवर्षशतं देवी गृणन्ती ब्रह्म त्रिभुवनेश्वरः