सप्तर्षिकांश्च शैलन्द्रः सूपविष्टो ऽवलोकयन्
प्रोवाच वचनं श्रीमान् धर्मसाधनमात्मनः
पितॄणामपि दौहित्रीं प्रतीच्छेमां मयोद्यताम्
प्रादात् प्रतीच्छ भगवन् इदमुच्चैरुदीरयन्
निराश्रयो ऽहं किरिशृङ्गवासी सुतां प्रतीच्छासि तवाद्रिराज
सा चापि संस्पर्शमवाप्य शंभोः परां मुदं लब्धवती सुरर्षे
दत्त्वा च लाजान् कलमस्य शुक्लांस्ततो विरिञ्चो गिरिजामुवाच
समदृष्टिः स्थिरा भूत्वा कुरुष्वाग्नेः प्रदक्षिणम्
यथार्करश्मिसंतप्ता प्राप्य वृष्टिमिवावनिः
लज्जया सापि दृष्टेति शनैर्ब्रह्माणमब्रवीत्
कृतो लाजाश्च हविषा समं क्षिप्ता हुताशने
किं याचसि च दास्यामि मुञ्चस्वेति हरो ऽब्रवीत्
सौभाग्यं निजगोत्रीयं ततो मोक्षमवाप्स्यसि
सौभाग्यं निजगोत्रीयं यो ऽस्यास्तं शृणु वच्मि ते
एतदीयो हि सौभाग्यो दत्तो ऽस्मद्गोत्रमेव हि
मालिनी निजगोत्रस्य शुभचारित्रमालिनी
तदा कालीमुखं ब्रह्म ददर्श शशिनो ऽधिकम्
तच्छुक्रं बालुकायां च खिलीचक्रे ससाध्वसः
अमी महर्षयो धन्या वालखिल्याः पितामह
अष्टाशीतिसहस्राणि वालखिल्या इति स्मृताः
रेमे सहोमया रात्रिं प्रभाते पुनरुत्थितः
संपूजितः पर्वतपार्थिवेन स मन्दरं शीघ्रमुपादजगाम
विसर्ज्य भूतैः सहितो महीध्रमध्यावसन्मन्दरमष्टमूर्तिः
विश्वकर्माणमाहूय प्रोवाच कुरु मे गुहम्
योजनानि चतुःषष्टिः प्रमाणेन हिरण्मयम्
शुद्धस्फटिकसोपानं वैडूर्यकृतपरूपकम्
ततो देवपतिश्चक्रे यज्ञं गार्हस्थ्यलक्षणम्
तथा सतस्त्रिनेत्रस्य महान् कालो ऽभ्यगान्मुने
ततः कदाचिन्नर्मार्थं कालीत्युक्ता भवेन हि
वाचा दुरुक्तां बीभत्सं न प्ररोहति वाक्क्षतम्