सस्मार च महर्षिस्तु अरुन्धत्या समं ततः
समाजग्मुर्महाशैलं मन्दरं चारुकन्दरम्
अभ्युत्थायाभिपूज्यैतानिदं वचनमब्रवीत्
धूतपापस्तथा जातो भवतां पादपङ्कजैः
शिलासु पद्मवार्णासु श्लक्ष्णासु च मृदुष्वपि
सममेव त्वरुन्धत्या विविशुः शैलसानुनि
अर्घ्यादिना समभ्यर्च्य स्थितः प्रयतमानसः
आत्मनो यशसो वृद्ध्यै सप्तर्षीन् विनयान्वितान्
भरद्वाज शृणुष्व त्वमङ्गिरस्त्वं शृणुष्व च
उत्ससर्ज सती प्राणान् योगदृष्ट्य पुरा किलः
सा मदर्थाय शैलेन्द्रो याच्यतां द्विजसत्तमाः
ओंनमः शङ्करायेति प्रोक्त्वा जग्मुर्हिमालयम्
पुरन्ध्र्यो हि पुरन्ध्रीणां गतिं धर्मस्य वे विदुः
नमस्ते रुद्र इत्युक्त्वा जगाम पतिना सह
ददृशुः शैलराजस्य पुरीं सुरपुरीमिव
सुनाभादिभिरव्यग्रैः पुज्यमानास्तु पर्वतैः
विविशुर्भवनं रम्यं हिमाद्रेर्हाटकोज्जवलम्
समासाद्य महाद्वारं संतस्थुर्द्वाःस्थकारणात्
धारयन् वै करे दण्डं पद्मरागमयं महत्
निवेदयास्मान् संप्राप्तान् महत्कार्यर्थिनो वयम्
जगाम तत्र यत्रास्ते शैलराजो ऽद्रिभिर्वृतः
दण्डं निक्षिप्य कक्षायामिदं वचनमब्रवीत्
द्वारे स्थैताः कार्यिणस्ते तव दर्शनलालसाः
स्वयमभ्यागमद् द्वारि समादायार्घ्यमुत्तमम्
उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः कृतासनपरिग्रहान्
अप्रतर्क्यमचिन्त्यं च भवदागमनं त्विदम्
संशुद्धदेहो ऽस्मयद्यैव यद् भवन्तो ममाजिरम्
दृष्टिपूतं पदाक्रान्तं तीर्थं सारस्वतं यथा
येनार्थिनो हि ते यूयं तन्ममाज्ञातुमर्हथ
किङ्करो ऽस्मि स्थितो युष्मदाज्ञाकारी तदुच्यताम्