शोभते वारुणिः श्रीमान् द्वितीय इव भास्करः
पृष्टश्चागमने हेतुं प्रत्युवाच दिवाकरम्
सुतां संवरणस्यार्थे तस्य त्वं दातुमर्हसि
गृहागताय द्विजपुङ्गवाय राज्ञोर्ऽथतः संवरणस्य देवाः
सा चापि संस्मृत्य नृपात्मजं तं कृताञ्जलिर्वारुणिमाह देवी
दृष्टो ह्यरण्ये ऽमरगर्भतुल्यो नृपात्मजो लक्षणतो ऽभिजाने
कटिस्तथा सिंहकटिर्यथैव क्षामं च मध्यं त्रिबलीनिबद्धम्
हस्तौ तथा पद्मदलोद्भवाङ्कौ छत्राकृतिस्तस्य शिरो विभाति
दीर्घाश्च तस्याङ्गुलयः सुपर्वाः पद्भ्यां कराभ्यां दशनाश्च सुभ्राः
रक्तस्तथा पञ्चसु राजपुत्रः कृष्णश्चतुर्भिस्त्रिभिरानतो ऽपि
वृतः स भर्ता भगवान् हि पूर्वं तं राजपुत्रं भुवि संविचिन्त्य
नेहान्यकामां प्रवदन्ति सन्तो दातुं तथान्यस्य विभो क्षमस्व
ज्ञात्वा च तत्रार्कसुतां सकामां मुदा युतो वाक्यमिदं जगाद
स एव चायाति ममाश्रमं वै ऋक्षात्मजः संवरणो हि नाम्ना
दृष्ट्वा वसिष्ठं प्रणिपत्य मूर्ध्ना स्थितस्त्वपश्यत् तपतीं नरेन्द्रः
पप्रच्छ केयं ललना द्विजेन्द्र स वारुणिः प्राह नराधिपेन्द्रम्
मया तवार्थाय दिवाकरो ऽर्थितः प्रादान्मया त्वाश्रममानिनिन्ये
इत्येवमुक्तो नृपतिः प्रहृष्टो जग्राह पाणिं विधिवत् तपत्याः
रराम तन्वी भवनोत्तमेषु यता महैन्द्रं दिवि दैत्यकन्या
स जातकर्मादिभिरेव संस्कृतो विवर्द्धताज्येन हुतो यथाग्निः
नवाब्दिकस्य व्रतबन्धनं च वेदे च शास्त्रे विधिपारगो ऽबूत्
ख्यातः पृथिव्यां पुरुषोत्तमो ऽसौ नाम्ना कुरुः संवरणस्य पुत्रः
दारक्रियार्थमकरोद् यत्नं शुभकुले ततः
कुरोरर्थाय वतवान् स प्रादात् कुरवे ऽपि ताम्
रेमे तन्व्या सह तया पौलोम्या मघवानिव
विदित्वा योवराज्याय विधानेनाभ्यषेचयत्
पालयामास स महीं पुत्रवच्च स्वयं प्रजाः
स सर्वपालकश्चासीत् प्रजापालो महाबलः
यावत्कीर्तिः सुसंस्था हि तावद्वासः सुरैः सह
विचचार महीं सर्वां कीर्त्यर्थं तु नराधिपः