तासां मध्ये ददर्शाथ कन्यां संवरणो ऽधिकाम्
जातः सा च तमीक्ष्यैव कामबाणातुराभवत्
राजा चलासनो भूम्यां निपपात तुरङ्गमात्
सिषिचुर्वारिणाभ्येत्य लब्धसंज्ञो ऽभवत् क्षणात्
ताभिराश्वासिता चापि मधुरैर्वचनाम्बुभिः
गतस्तु मेरुशिखरं कामचारी यथामरः
तदाप्रभृति नाश्नाति दिवा स्वपिति नो निशि
तपतीतापितं वीरं पार्थिवं तपसां निधिः
विवेश देवं तिग्मांशु ददर्श स्यन्दने स्थितम्
प्रतिप्रणमितश्चासौ भास्करेणाविशद् रथे
शोभते वारुणिः श्रीमान् द्वितीय इव भास्करः
पृष्टश्चागमने हेतुं प्रत्युवाच दिवाकरम्
सुतां संवरणस्यार्थे तस्य त्वं दातुमर्हसि
गृहागताय द्विजपुङ्गवाय राज्ञोर्ऽथतः संवरणस्य देवाः
सा चापि संस्मृत्य नृपात्मजं तं कृताञ्जलिर्वारुणिमाह देवी
दृष्टो ह्यरण्ये ऽमरगर्भतुल्यो नृपात्मजो लक्षणतो ऽभिजाने
कटिस्तथा सिंहकटिर्यथैव क्षामं च मध्यं त्रिबलीनिबद्धम्
हस्तौ तथा पद्मदलोद्भवाङ्कौ छत्राकृतिस्तस्य शिरो विभाति
दीर्घाश्च तस्याङ्गुलयः सुपर्वाः पद्भ्यां कराभ्यां दशनाश्च सुभ्राः
रक्तस्तथा पञ्चसु राजपुत्रः कृष्णश्चतुर्भिस्त्रिभिरानतो ऽपि
वृतः स भर्ता भगवान् हि पूर्वं तं राजपुत्रं भुवि संविचिन्त्य
नेहान्यकामां प्रवदन्ति सन्तो दातुं तथान्यस्य विभो क्षमस्व
ज्ञात्वा च तत्रार्कसुतां सकामां मुदा युतो वाक्यमिदं जगाद
स एव चायाति ममाश्रमं वै ऋक्षात्मजः संवरणो हि नाम्ना
दृष्ट्वा वसिष्ठं प्रणिपत्य मूर्ध्ना स्थितस्त्वपश्यत् तपतीं नरेन्द्रः
पप्रच्छ केयं ललना द्विजेन्द्र स वारुणिः प्राह नराधिपेन्द्रम्
मया तवार्थाय दिवाकरो ऽर्थितः प्रादान्मया त्वाश्रममानिनिन्ये
इत्येवमुक्तो नृपतिः प्रहृष्टो जग्राह पाणिं विधिवत् तपत्याः
रराम तन्वी भवनोत्तमेषु यता महैन्द्रं दिवि दैत्यकन्या
स जातकर्मादिभिरेव संस्कृतो विवर्द्धताज्येन हुतो यथाग्निः