एषो ऽद्य मे गिरिवरः प्ररुणाद्धि मार्गं विन्ध्यस्य निम्नकरणे भगवन् यतस्व
तव किरणजितो भविष्यते महीध्रो मम चरणसम्श्रितस्य का व्यथा ते
जगाम संत्यज्य हि दण्डकं हि विन्ध्याचलं वृद्ध्वपुर्महर्षिः
वृद्धोस्मयशक्तश्च तवाधिरोढुं तस्माद् भवान् नीचतरो ऽस्तु सद्यः
समाक्रमच्चापि महर्षिमुक्यः प्रोल्लङ्घ्य विन्ध्यं त्विदमाह शैलम्
त्वया न तावत्त्विह वर्धितव्यं नो चेद् विशप्स्ये ऽहमवज्ञया ते
आक्रम्य तस्थौ स हि तां तदाशां काले व्रजाम्यत्र यदा मुनीन्द्रः
तत्राथ निक्षिप्य विदर्भपुत्रीं स्वमाश्रमं सौम्यमुपाजगाम
शेषं च कालं स हि दण्डकस्थस् तपश्चारामितकान्तिमान् मुनिः
नासौ निवृत्तेति मतिं विधाय स संस्थितो नीचतराग्रशृङ्गः
तस्योर्ध्वशृङ्गे मुनिसंस्तुता सा दुर्गा स्थिता दानवनाशनार्थम्
सर्वाप्सरोभिः प्रतिरामयन्तः कात्यायनीं तस्थुरपेतशोकाः
अपश्यतां दानवसत्तमौ द्वौ चण्डश् च मुण्डश्च तपस्विनीं ताम्
दृष्ट्वोचतुस्तौ महिषासुरस्य दूताविदं चण्डमुण्डौ दितीशम्
तत्रास्ति देवी सुमहानुभावा कन्या सुरूपा सुरसुन्दरीणाम्
नेत्रैस्त्रिभिस्त्रीणि हुताशनानि जितानि कण्ठेन जितस्तु शङ्खः
त्वां सर्वजोतारमिति प्रतर्क्य कुचौ स्मरेणैव कृतौ सुदुर्गौ
पराक्रमं वै भवतो विदित्वा कामेन यन्त्रा इव ते कृतास्तु
भयातुरारोहणकातरस्य कामस्य सोपानमिव प्रयुक्तम्
आरोहणे त्वद्भयकातरस्य स्वेदप्रवाहो ऽटसुर मन्मथस्य
तस्यैव लावण्यगृहस्य मुद्रा कन्दर्पराज्ञा स्वयमेव दत्ता
मन्याम तं कामनराधिपस्य प्राकारगुप्तं नगरं सुदुर्गम्
आवासनार्थं मकरध्वजेन जनस्य देशाविव सन्निविष्टौ
सृष्ट्वा विधाता हि निरूपणाय श्रान्तस्तथा हस्ततले ददौ हि
आक्रम्य लोकानिव मिर्मिताया रूपार्जितस्यैव कृताधरौ हि
आज्ञापि ताभ्यां नखरत्नमाला नक्षत्रमाला गगने यथैव
दृष्ट्वा यथेष्टं न च विद्म का सा सुताथवा कस्यचिदेव बाला
गत्वात्थ विन्ध्यं स्वयमेव पश्य कुरुष्व यत् ते ऽभिमतं क्षमं च
चक्रे मतिं नात्र विचारमस्ति इत्येवमुक्त्वा महिषो ऽपि नास्ति
यस्मिन् यथायानि यतो ऽथविप्र स नीयते वा व्रजति स्वयं वा