विश्रुता वरणेत्वयेव सर्वपापहरा शुभा
ते उभे सरिच्छ्रेष्ठे लोकपूज्ये बभूवतुः
न तादृशो ऽस्ति गगने न भूभ्यां न रसातले
यस्यां हि भोगिनो ऽपीश प्रयान्ति भवतो लयम्
शुचिस्वरत्वं गुरवो निशम्य हास्यादशासन्त मुहुर्मुहुस्तान्
ययौ शशी विस्मयमेव यस्यां किंस्वित् प्रयाता स्थालपद्मिनीयम्
दिवापि सूर्यं पवनाप्लुताभिर्दीर्घाभिरेवं सुपताकिकाभिः
आलेश्ययोषिद्विमलाननाब्जेष्वीयुर्भ्रमान्नैव च पुष्पकान्तरम्
यस्यां जसक्रीडनसंगतासु न स्त्रीषु संभो गृहदीर्घोकासु
न चाबलानां तरसा पराक्रमं करोति यस्यां सुरतं हि मक्त्वा
यस्यां मानमदौ पुंसां करिणां यौवनागमे
तारागणे ऽकुलीनत्वं गद्ये वृत्तच्युतिर्विभो
चन्द्रभूषितदेहाश्च यस्यां त्वमिव शङ्कर
वसते भवांल्लोलः सर्वपापहरो रविः
तत्र गत्वा सुरश्रेष्ठ पापमोक्षमवाप्स्यसि
जगाम वेगाद् गरुडो यथासौ वाराणसीं पापविमोचनाय
स्नात्वा च तीर्थेषु विमुक्तपापः स केशवं द्रष्टुमुपाजगाम
तवत्प्रसादाद् हृषीकेश ब्रह्महत्या क्षयं गता
कारणं वेद्मि न च तदेतन्मे वक्तुमर्हसि
विद्यते कारणं रुद्र तत्सर्वं कथयामि ते
एष तीर्थवरः पुण्यो देवगन्धर्वपूजितः
स्नातमात्रस्य चाद्यैव कपालं परिमोक्ष्यति
कपालमोचनेत्येवं तीर्थं चेदं भविष्यति
कपालमोचने सस्नौ वेदोस्तविधिना मुने
नाम्ना बभूवाथ कपालमोचनं तत्तीर्थवर्यं भगवत्प्रसादात्
अनेन कारणेनासौ दक्षेण न निमन्त्रितः
यज्ञे चार्हापि दुहिता दक्षेण न निमन्त्रिता
जया जगाम शैलेन्द्रं मन्दरं चारुकन्दरम्
किमर्थं विजया नागाज्जयन्ती चापराजिता
गता निमन्त्रिताः सर्वा मखे मातामहस्य ताः