पातालं प्रविवेशाथ ततः स्वभवनं गतः
अकार्यकारकेत्येवं भृयो मालवटं गतः
समं जगाम तत् पुण्यं यक्षमण्डलमुत्तमम्
अजीजनत् सुतं शुभ्रं महिषं कामरूपिणम्
सा चाभ्यगाद् दितिवरं रक्षन्ती शीलमात्मनः
खङ्ग निष्कृष्य तरसा महिषं समुपाद्रवत्
रक्षिता गुह्यकैः साध्वी निवार्य महिषं ततः
निपपात सरो दिव्यं ततो दैत्यैऽभवन्मृतः
यक्षानाश्रित्य तस्थौ स कालयन् श्वापदान् मुन्
चितामारोपितः सा च श्यामा तं चारुहत् पतिम्
व्यद्रावयत् स तान् यक्षान् खङ्गपाणिर्भयङ्करः
ऋते संरक्षितारं हि महिषं रम्भनन्दनम्
यो ऽजयत् सर्वतो देवान् सेन्द्ररुद्रार्कमारुतान्
राज्ये ऽभिषिक्तश्च महासुरेन्द्रैर्विनिर्जितैः शम्बरतारकाद्यैः
स्थानानि त्यक्तानि शशीन्द्रभास्करैर्धर्मश्च दूरे प्रतियोजितश्च
जग्मुः पुरस्कृत्य रिचामहं ते द्रष्टुं तदा चक्रधरं श्रियः पतिम्
दृष्टावा प्रणम्यैव च सिद्दिसाधकौ न्यवेदयंस्तन्महिषादिचेष्टितम्
आक्रम्य नाकात्तु निराकृता वयं कृतावनिस्था महिषासुरेण
न चेद् व्रजामो ऽद्य रसातलं हि संकाल्यमाना युधि दानवेन
दृष्ट्वाथ चक्रे सहसैव कोपं कालाग्निकल्पो हरिरव्ययात्मा
तथैव शक्रादिषु दैवतेषु महर्द्धि तेजो वदनाद् विनिःसुतम्
कात्यायनस्याप्रतिमस्य तेन महर्षिणा तेज उपाकृतं च
तस्माच्च जाता तरलायताक्षी कात्यायनी योगविशुद्धदेहा
याम्येन केशा हरितेजसा च भुजास्तथाष्टादश संप्जज्ञिरे
ऊरब चजङ्घे च नितम्बसंयुते जाते जलेशस्य तु तेजसा हि
दिवाकराणमपि तेजसाङ्गुलीः कराङ्गुलीश्च वसुतेजसैव
साध्येन च भ्रयुगलं सुकान्तिमत् कन्दर्पबाणासनसन्निभं बभौ
कात्यायनीत्येव तदा बभौ सा नाम्ना च तेनैव जगत्प्रसिद्धा
शक्तिं हुताशः श्वसनश्च चापं तूणौ तथाक्ष्य्यशरौ विवस्वान्
ब्रह्मऽक्षमालां सकमण्डलुं च कालो ऽसिमुग्रं सह चर्मणा च