उवाच वचनं दृष्ट्वा ग्रीष्मकालमुपस्थितम्
यत्र वातातपौ ग्रीष्मे स्थितयोर्नौ गमिष्यतः
निराश्रयो ऽहं सुदती सदारण्यचरः शुभे
निदाघकालमनयत् समं शर्वेण सा सती
घनान्धकारिताशो वै प्रावृट्कालोषतिरागवान्
प्रोवाच वाक्यं देवेशं सती सप्रणयं तदा
स्फुरन्ति नीलाभ्रगणेषु विद्युतो वाशन्ति केकारवमेव बर्हिणः
कदम्बसर्ज्जार्जुनकेतकीद्रुमाः पुष्पाणि मुञ्चन्ति सुमारुताहताः
यथाश्रयान् योगिगणः समन्तात् प्रवृद्धमूलानपि संत्यजन्ति
नूनं समृद्धिं सलिलस्य दृष्ट्वा चरन्ति शूरास्तरुणद्रुमेषु
किमत्र चित्रं यदनुज्ज्वलं जनं निषेव्य योषिद् भवति त्वशीला
फलैश्च बिल्वाः पयसा तथापगाः पत्रैः सपद्मैश्च महासरांसि
गृहं कुरुष्वात्र महाचजलोत्तमे सुनिर्वृता येन भवामि शंभो
न मे ऽस्ति वित्तं गृहसंचयार्थे मृगारिचर्मावरणं मम प्रिये
केयूरमेकं मम कम्बलस्त्वहिर्द्वितीयमन्यो भुजगो धनञ्जयः
नीलो ऽपि नीलाञ्जनतुल्यवर्णः श्रोणीतटे राजति सुप्रतिष्ठः
अवनितसमवेक्ष्य स्वामिनो वासकृच्छ्रात् परिवदति सरोषं लज्जयोच्छ्वस्य चोष्म्
वृक्षमूले स्थिताया मे सुदुःखेन वदाम्यतः
ततो ऽभवन्नाम तेदश्वरस्य जीमूतकेतुस्त्विति विश्रुतं दिवि
लोकान्न्दकरी रम्या शरत् समभवन्मुने
पद्माः सुगन्धं निलयानि वायसा रुरुर्विषाणं कलुषं जलाशयः
नन्दन्ति हृष्टान्यपि गोकुलानि सन्तश्च संतोषमनुव्रजन्ति
सतां च चित्तं हि दिशां मुखैः समं वैमल्यमायान्ति शशङ्ककान्तयः
सतीमादाय शैलेन्द्रं मन्दरं समुपाययौ
रराम शंभुर्भगवान् सत्या सह महाद्युतिः
दक्षः प्रजापतिश्रेष्ठो यष्टुमारभत क्रतुम्
सकश्यपान् समामन्त्र्य सदस्यान् समचीकरत्
सहानसूययात्रिं च सह धृत्या च कौशिकम्
चन्द्रया सहितं ब्रह्मन्नृषिमङ्गीरसं तथा
विद्वान् गुणसंपन्नान् वेदवेदाड्गपारगान्