सा तदा यमुनायाः स्नानार्थं जगाम, किन्तु तस्याः जलं शुष्कमभवत्। ततः सा प्लक्षजा-स्नानाय प्रयता, प्रविशन्त्यां तस्यामपि सा नदी तत्रैव लीनाभूत्। अनन्तरं सा सैन्धववनं गत्वा यथाकामं स्नातवती। तथापि स्नानानन्तरं तस्याः घोरं ब्रह्महत्या-पापं न व्यपगतम्। यद्यपि जलदध्वजः संयम-योगयुक्तः आसीत्, सः अपि तस्मात् पातकात् विमुक्तिं न प्राप्नोत्। स तत्र गच्छन् चक्रधरं गरुडध्वजं भगवन्तं ददर्श। तदा सः अञ्जलिं कृत्वा हरं स्तोतुम् आरब्धवान्। ‘‘हे वासुदेव, शङ्खचक्रगदाधर, तुभ्यं नमः। अनन्त, निर्गुण, अगम्य, त्वमेव सृष्टिकर्ता, ज्ञानाज्ञानयोः निराधारः, सर्वस्य च आधारः असि। त्वया खलु चराचरमिदं विश्वं सृष्टम्। भूतपालक, महाबाहो, जनार्दन, तुभ्यं नमः। देवेश, गुणयुक्त, विश्वव्यापिन्, तुभ्यं नमः। त्वमेव वायुः, बुद्धिः, मनः, रात्रिः; तुभ्यं नमः। क्षमा, दान, दया, लक्ष्मी, दमः च त्वमेव, भगवन्। उपवेदाः अपि त्वमेव, सर्वं त्वमेव; तुभ्यं नमः। अस्मिन्लोके त्वं मया दयालुः सम्यग् ज्ञातः; पापबन्धनात् मां त्रातुमर्हसि, केशव। दग्धोऽस्मि, नष्टोऽस्मि, विमृश्य न कृतवान्; त्वमेव पुण्यतीर्थः, मां शुद्धय। नमो नमः।’’ एवं भगवतः स्तुतिं श्रुत्वा स भगवान् तस्य ब्रह्महत्या-पापनिवृत्तये वचांसि प्रोवाच। तेन तस्य शुभदं पुण्यवर्धनं ब्रह्महत्या-मलापहरं च दत्तम्। स भगवान् प्रयागे योगशायिनित्येव नित्यं वसति, सः ख्यातः। तत्र वरुणा सर्वपापापहर्त्री शुभा शुद्धा च प्रसिद्धा। एते उभे नद्यौ सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठे लोके पूजिते। नभसि, पृथिव्यां, पाताले वा ताभ्यां सदृशं नास्ति किञ्चन। अपि च, तत्रैव विषयेषु प्रवृत्ताः अपि मोक्षं प्राप्नुवन्ति, भगवन्। तस्याः शुद्धस्वरशोभां श्रुत्वा, आचार्याः पुनः पुनः हास्यं कुर्वन्ति। चन्द्रमा अपि विस्मयेन तत्र यत्र पङ्कजं गतं, निर्गच्छति। दिवसेऽपि सूर्यः दीर्घैः शोभनपताकाभिः वातायमानाभिः आच्छादितः दृश्यते। स्त्रीणां विमलमुखानि आलिङ्ग्य भ्रमराः अन्येषु पुष्पेषु न गच्छन्ति। यत्र क्रीडासमये स्त्रीणां समूहः संलापं न करोति, तत्र दीर्घकालयुतानि गृहानि सन्ति। यत्र च युवतीनां रतिरपि त्यक्ता, तत्र तासां कामः न प्रवर्तते। यत्र च पुरुषाणां गजेभ्यः च यौवनागमने मदमदेन गर्वः जायते। तत्र नक्षत्रेषु कुलहीनता, गद्ये छन्दोभ्रंशः, भगवन्। येषां शरीरेषु चन्द्रः भूषितः, तव सदृशं शङ्कर। तत्रैव सूर्यः चपलः सर्वपापापहर्ता निवसति। तत्र गत्वा, देवश्रेष्ठ, त्वं पापविमुक्तिं प्राप्स्यसि। तदा गरुडः शीघ्रं पापक्षयार्थं वाराणसीं ययौ। तत्र पुण्यतीर्थेषु स्नात्वा, पापमुक्तः सः केशवदर्शनाय जगाम। ‘‘भगवन् हृषीकेश, तव कृपया ब्रह्महत्या-पापं नाशितम्। अहं कारणं वेद्मि, किन्तु वक्तुं न युक्तम्। कारणं तु, रुद्र, सर्वं ते कथयामि,’’ इति सः उक्तवान्।