ततः सर्वान् अहम् आदेशम् अददं—एष कार्यं निष्कलङ्कं सर्वैः क्रियेत इति। ततो हर्षपूर्णचित्ताः ते त्रयोदशविधं धर्मं स्थापयामासुः। पुत्रपौत्रसमन्विताः, पत्नीजनेन सदा सहिता आसन्। तस्मिन्नेव काले न सूर्यः प्रस्थितुं शक्नोति स्म, न नक्षत्राणि, न चन्द्रमाः। दिवा सः चन्द्रवत् बभौ, रात्रौ तु सूर्यवत्। तदा ते मन्यन्ते स्म—मुख्यं तेजः चन्द्रमा इति। ब्राह्मण, रात्रौ स्वं तेजः दातुम् इच्छन्तः ते विकसन्ति स्म। तत् ज्ञात्वा काकाः दिवा कौशिकान् हन्ति स्म। रात्रौ तु, दिवसः इति ज्ञात्वा, ग्रीवापर्यन्तं निमग्नाः तिष्ठन्ति स्म। मयि एव चित्तं निवेश्य, ते दिवा घोषयन्ति—इति। जीवनं शून्ये उपत्यकायाम् उत्सृज्य, करुणं निनदन्ति स्म। सर्वं जगत् तेन पीडितम्, न कदाचित् अस्तं गच्छति। सा पतिसन्तापेन व्यथा तपः तीव्रं चकार। तस्मात् कारणात् चन्द्रमा सूर्यं जयति, यः नूनं नास्तं गच्छति। रात्रौ अपि ते विधिं अकुर्वन्, महर्षे। केचित् सूर्याय, केचित् चन्द्रमसे, अन्ये ब्रह्मणे, अपराः हराय च यजन्ति स्म। यदि रात्रिः रम्या, चन्द्रप्रभया सदा दीप्तमयी, तदा सः शुद्धपुष्पैः, उत्तमगन्धैः च पूज्यते। द्वितीयं व्रतम् 'अशून्यशय्या' इति प्रसिद्धम्, सर्वकामदं स्मृतम्। अशून्यं महाभोगैः, अक्षीणशिखरं च। रुद्रपूजनकाम्यया तस्याः घोरं तपः दृष्ट्वा, तुष्टः शम्भुः तस्यै वरेण्यम् अदात्। एतस्मिन्न् व्रते, अचिन्त्यत्वच् चन्द्रमा दिवि अखण्डितः तिष्ठति। विष्णोः अनन्ततेजसः पादद्वयं पूज्य, सः दिवा सूर्यवत् प्रकाशते, अस्मान् हर्षयन्। चन्द्रेण जितः सूर्यः, पूर्ववत् न प्रकाशते। कमलानि विकसन्ति—नूनं सूर्यस्योदयः जातः। अतः ज्ञायते—चन्द्रमा उदितः, विकसन् अस्ति। सः चिन्तयामास—"किमेतत्? नूनं लोके शुभाशुभानि कथ्यन्ते।" सर्वतः त्रिलोके रात्रिचरैः भक्षितम्। योगविद् सः रात्रिचरस्य वृद्धिम् अनुचिन्त्य, देवब्राह्मणपूजायाम् प्रवृत्तान् धर्मनिष्ठान् दृष्ट्वा, सूर्यः स्वतेजस्नखैः तद् विनाशनाय चिन्तयामास। स्वधर्मात् विप्रचलनं सर्वधर्मविनाशनं कथ्यते। तेजसा तस्य राक्षसानां पुरी यथेष्टं दृष्टा। आकाशात् पतितः, पुण्यक्षये ग्रह इव। सः उच्चैः व्याहरन्—"नमः भवाय, नमः शर्वाय!" सर्वे 'हाहा' इति चुक्रुशुः—हरभक्तः पतति इति। तत् श्रुत्वा सः चिन्तयामास—"केन सः भूमौ पतितः?