सहस्रं दिव्यानां वर्षाणां यथात्यगात्, ततः हरः विरञ्चिं समीपमागतः, तं संबोधितवान्। तदा महाबलैः शरैः आक्रान्तः हरः, अद्भुतं, सर्वदिशाः दश अपि तत्र आहताः। पराजितः तव पुरुषः कर्म करिष्यति; मम महात्मा पुरुषः अपि तद्वद आचरिष्यति। ततः धर्मस्य मूलः देवः युद्धे पुरुषं पुरुषेण समारोपयत्। तस्मिन्नेव काले ब्रह्मा दुःखेन अभिभूतः, चिन्ता-समाकुलितेन्द्रियः अभवत्। भीषणा, रुधिर-सम्पृक्त-केशा ब्रह्महत्या हरं समीपमागता। हरः ताम् उद्धतां दृष्ट्वा, "कः त्वं क्रोधेन आगता? किमर्थं? तद् वद," इति पप्रच्छ। सा उवाच—"अहं ब्रह्महत्या, त्वं प्रति आगता; त्रिनेत्र, मां स्वीकुरु।" रुद्रः त्रिशूलधारः, तस्य रूपं दुःखितम् अभवत्। सः समीपमागतः, तपस्विनौ नरनारायणौ ऋषी दृष्टवान्। ततः ब्रह्महत्या यमुनां स्नानाय अगच्छत्, किन्तु तस्याः जलं शुष्कम् अभवत्। सा प्लक्षजा-स्नानाय अगच्छत्, तत्र अपि प्रविष्टा, तस्याः जलं अपि लुप्तम् अभवत्। ततः सा सैन्धववनं गत्वा, यथेष्टं स्नानं कृतवती। तथापि स्नानानन्तरं, सा भीषणा ब्रह्महत्या पापं न त्यक्तम्। यद्यपि जलदध्वजः संयम-योगयुक्तः, तस्य पापविमुक्ति न अभवत्। सः तत्र गत्वा, चक्रधारिणं गरुडध्वजं प्रभुं दृष्टवान्। हरः अञ्जलिं कृत्वा स्तोत्रं आरब्धवान्। "हे वासुदेव, शङ्ख-चक्र-गदा-धारिन्, त्वां नमामि। अनन्त, निर्गुण, अगम्य, सर्वज्ञ, ज्ञान-अज्ञान-अधार, सर्वस्य अधार—त्वं नमः। त्वया, हे प्रभो, चराचरं विश्वं सृजितम्। प्राणिनां रक्षक, महाबाहो, जनार्दन, नमः। देवेश, गुणयुक्त, सर्वव्यापिन्, नमः। त्वं वायु, बुद्धि, मनः, रात्रिः—नमः। त्वं क्षमा, दान, दया, लक्ष्मी, संयम—हे प्रभो। त्वं उपवेदाः, सर्वं, नमः। अस्मिन् लोके त्वं मया दयालुः अभिमतः; केशव, पापबन्धनात् मां उद्धर। दग्धः, नष्टः, विमृश्य न कृतवान्; शुद्धिं देहि, त्वं तीर्थः। नमः, नमः।" भगवान् तदा पाप-निवारणाय ब्रह्महत्या-पापस्य, शुभं दत्त्वा, धर्मवृद्धिं कृत्वा, ब्रह्महत्या-दोषं अपाकृतवान्। सः सदा प्रयागे योगशायिन्याख्यः प्रतिष्ठितः। वरुणा अपि अत्र सर्वपाप-नाशिनी, शुभा, शुद्धा, प्रसिद्धा। एते नद्यः, सर्वतीर्थेषु उत्तमाः, लोके पूजिताः। नभः, भूमौ, पाताले तासाम् सदृशं नास्ति। सुखासक्ताः अपि, हे प्रभो, तत्र मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तद् तीर्थस्य शुद्ध-गान-संवादं श्रुत्वा, आचार्याः पुनःपुनः हास्यं कृतवन्तः। चन्द्रः विस्मयेन तत्र गतः, यत्र सरोजं नष्टम्। दिवा अपि सूर्यः दीर्घ-रम्य-ध्वजैः वात-चलितैः आच्छादितः। स्त्रीणां निर्मलमुखानि आलिङ्ग्य, मधुकाः अन्येषु पुष्पेषु न विचरन्ति। यत्र स्त्रीणां क्रीडायां संनिपातः अस्ति, दीर्घनिवासेषु गृहेषु संयोगः नास्ति। युवतिनां कामः अपि तत्र प्रवृत्तिं न करोति, यत्र संयोगः परित्यक्तः।