अनुज्ञां प्राप्य, सम्यगाचार्याय दक्षिणां दत्त्वा, तदनन्तरं द्विजः स्वेच्छया वानप्रस्थाश्रमं वा चतुर्थमाश्रमं वा प्रविशेत्। यदि तत्राचार्यस्याभावः स्यात्, तर्हि तस्य पुत्राय, शिष्याय, अथवा तदभावे पौत्राय वेदविद्यां सम्यगुपदिशेत्। एवं कृत्वा, हे शालकटङ्कट, स द्विजः मृत्युमजयत्। ततः, हे निशाचर, विप्रः स्वकुलात् भिन्नकुलजां कन्यां विवाहयेत्। तां धर्मपत्नीं सदाचारनिष्ठया सम्यग्भक्त्या तुष्येत्। सदा शुभाचारशीलः स्यात्। तदा शुकशिष्यः पृष्टवान्—“एतानि लक्षणानि श्रोतुमिच्छामि; अद्य मे कथय।” तस्मै भगवानुवाच—“शृणु, हे निशाचर, एतानि लक्षणानि ते प्रवक्ष्यामि। यस्य सदाचारो नास्ति, तस्य निहितेऽपि परत्र च कल्याणं नास्ति। यः सदाचारमविज्ञाय कर्म करोति, तादृशाः जनाः दुःखमाप्नुवन्ति। सदाचारस्य यत्नः कार्यः; सदाचारः अशुभं नाशयति। यदि उत्तमं इच्छसि, तर्हि एतदवधार्य शृणु।” “हे सुकेशिन्, यः सदाचारवृक्षं सेवते, स पुण्यभोगी भवति। प्रातःकाले केवलं शुभवाक्यानि वदेत, यथा त्रिनेत्रेण देवेशेन निर्दिष्टम्। प्रातःस्मरणेन मानवः पापबन्धनात् विमुच्यते। शृण्वन्, स्मरन्, जपन् च सर्वपापेभ्यः विमुक्तो भवति। आचार्यः शुक्रः, सूर्यपुत्रश्च, सर्वे मम प्रातः शुभं कुर्युः। रैभ्यः, मरीचिः, च्यवनः, ऋभुश्च, सर्वे प्रातः शुभं कुर्युः। सप्तस्वराः सप्त पातालानि च, सर्वे मम प्रातः शुभं कुर्युः। व्योम, शब्दः, महत्त्वं च, सर्वे मम प्रातः शुभं ददतु। पृथिवी सप्त लोकैः सह, सर्वे प्रातः शुभं प्रयच्छन्तु। हे निष्पाप, अशुभस्वप्ननाशः स्यात्; भगवतः प्रसादेन प्रातःकाले नूनं शुभमस्तु।” प्रभाते उत्तिष्ठेत्, ‘हरि’ इति नामोच्चार्य, कृत्यकर्म कर्तुं गच्छेत्। ततो गवां शालायां, गौः शरणं कृत्वा, शौचकर्म कुर्यात्, पूर्वं चोत्तरं च। तत्र पञ्च, चत्वारि, एकं भागं, गात्रशुद्धये च मृद्भागं गृह्णीयात्। शुद्ध्यर्थं वपामृत्तिका च मृत्तिका च सदाचारिभिः उपदिष्टा। द्विवारं निरवद्यातोयेन मुखं प्रक्षालयेत्, ततो मुखशुद्धिं सम्यक् कुर्यात्। केशान् शोधयित्वा, दन्तधावनं कृत्वा, दर्पणे मुखं पश्येत्। होमं कृत्वा, शुभवस्त्रैः अलङ्कृत्य, बहिर्गमनं शस्तम्। मृत्तिका, गोमयः, स्वस्तिकः, अक्षताः, लाजाः, मधु, ब्राह्मणकन्यका—एतानि योजयेत्। अश्वत्थवृक्षं पूजयित्वा, स्वधर्मकर्माणि कुर्यात्। एवं कृत्वा, इच्छितं फलमाप्नोति; न मिथ्यावचनं न सत्याभावम् आचरितव्यम्। न निन्द्यः स्यात्, न धर्मं परित्यजेत्, नाधर्मिष्ठैः सह संगच्छेत्। शून्ये स्थले, परित्यक्तगृहे, रजस्वलायां वा जले च, हे वीर, गार्हस्थ्यधर्मवान् तत्र मैथुनं न कुर्यात्। यः हेत्वाभावे पशून् हन्ति, स नरकप्राप्तिपापं प्राप्नोति। परदारग्रहणस्य फलं लोके भीतव्यम्। परधनं नरकाय, परदारः मृत्यवे। तेषां दर्शनं, स्पर्शनं, भाषणं च वर्जयेत्। एवं मातरं स्वकन्यां चापि तद्वदाचरेत्।