सः समीपमागत्य, शरीरच्छेदकैः बाणैः प्रहारं चकार। सोऽपि दुष्टात्मा, अतिवेगेन, पुनः पुनः वारुणं पदाभ्यां निपीड्य ताडयामास। महाबलवान् सः, पादाभ्यां भूमिं स्पृशन्, कराभ्यां शिरांसि गृहीत्वा, तान् समुन्नयन् क्षिप्रं क्षिप्तवान्। ततो वीर्यवान् विरोचनं, तस्य हस्त्यश्चार्यं वाहनं च, समूलं समुत्क्षिप्य, नभसि प्रक्षिप्तवान्। तस्य नगरी, प्राकारैः द्वारैः राजप्रासादभूमिभिश्च, शोभमानं सूर्यरश्मिवत् विचित्रैः प्रभाभिः विराजमानाभूत्। तदा दैत्यानां परमः क्रन्दः, मेघगर्जितसमानः, प्रववौ। ततः प्रह्लाद त्वं चान्ये च—जम्भः, कुजम्भः, चान्ये च—अन्धकसहिताः, आत्मानं रक्षन्तु इति घोषितम्। सः पाशेन बध्नाति, गदया च निपातयति, यथा महेन्द्रः अश्वमेधयज्ञे पशुं हन्ति। ते सर्वे, ज्वलदग्निं पतङ्गा इव, वारुणं प्रति शीघ्रं धावितवन्तः। वारुणः तु, गदामुद्यम्य, तान् शत्रून्—जम्भप्रमुखान्—दूरं निवारितवान्। सः पादेन वृतं कुजम्भं च, मुष्टिना बलं च, बलात् निपातितवान्। तदा अन्धकः, युद्धाय वारुणं प्रति शीघ्रं समुपेत्य, पाशं प्रक्षिप्य, गदां गृहित्वा, वारुणं प्रति क्षिप्तवान्। सः वेगेन सागरमध्ये प्रविश्य, अन्धकः देवसेनां निपीड्य विनाशयामास। ततः मायः, महाबाहुः, महाबलवान् दानवशिल्पी, तं समुपेत्य तिष्ठति स्म। तस्य कण्ठे शूलप्रहारं कृत्वा, शम्बरः मायां बलात् गृहीत्वा, तं बन्धयामास। तदा मायः स्फुलिङ्गवत् ज्वलितवान्, शम्बरश्च, यत्र शूलं कण्ठे स्थितम्, तत्र ज्वलितः। यथा मत्तद्विपः वनमध्ये सिंहेन आक्रमितः करुणं नदति, तथा सः क्रन्दितवान्—"अहो! किमेतद्? केन युद्धे मायया च दानवेन शम्बरेण च पराजितम्?" इति। "आत्मानं रक्ष; युद्धमुखे वह्निं कोऽपि न सहते" इति घोषः अभवत्। ततः सः लौहोद्भवां गदां बलात् उद्धृत्य वह्निं प्रति धावन्, "तिष्ठ तिष्ठ" इति घोषयन्, तं प्रति प्रहारं चकार। भूमिं विदार्य, तां गदां प्रक्षिप्य, अन्धकः वह्निं प्रति समुपेत्य स्थितवान्। तदा अग्निना ताडितः शम्बरः विमुक्तः, वह्निः शीघ्रं अन्धकं प्रति धावितवान्। दैत्यपतिना ताडितः अग्निः युद्धभूमिं भीतः परित्यज्य पलायितवान्। सः वीर्यवान्, ये युद्धभूमिं परित्यज्य पलायितवन्तः, तान् सर्वान् बाणैः निपातितवान्। ततः अन्धकः, दैत्यश्रेष्ठैः पूजितः, पृथिवीं प्रति समुपेत्य स्थितवान्। ततः अप्सरसः सह, ते पातालं गतवन्तः, तत्र सेवायै निवसन्ति स्म। अथ सूर्यः पृथिव्यां पतितः, तस्मिन्न काले, कुत्र केषु च देशेषु एषा घटना अभवत्? किमर्थं सूर्यः दिवः पतित्वा पृथिव्यां स्थितः, किं कारणम्? यथा स्वयंभूः स्वयमेव उक्तवान्, तथा अहम् अपि शृणोमि, पापरहित, तां कथां कथयामि। तस्य पुत्रः, धर्मे श्रेष्ठः, सुकशः नाम जातः। तस्मै अपराजेयत्वं दत्तम्, शत्रुभिः अपि न हन्यते इति वरः। सः सदा निशाचरैः सह रममाणः, धर्मपथे स्थितः। तत्र सः मुनिनां पावनात्मनां आश्रमाणि अपश्यत्। "भवन्तः मां यथोचितं सम्मानयन्तु, अहं आदेशं न ददामि," इति सः प्रार्थितवान्। "कस्मिन्न् धर्मिष्ठेषु मान्यः स्यात्, केन च सः सुखं लभते?" इति पृष्टः। तेन चिन्तितं यत् श्रेयः, अस्मिन्लोके परत्र च, तत् तैः उक्तम्। "यद् अतिश्रेयस्करं, अत्रापि परत्र च, अक्षयम् अस्ति," इति। "यः तत्र आश्रयति, धर्मिष्ठेषु, सः तेन सम्मान्यः स्यात्, सुखी च भवति।" "येन देवाः अपि अन्ये च न पतन्ति, तत् एव उद्घोष्यताम्," इति तैः उक्तम्।