तेषां तदा महासुरैः सह भीमया नदी प्रवर्तिता, या मन्दाकिन्याः वेगेन प्रवहन्ती भयावहा बभूव। सा नदी रक्तप्रवाहा, यक्षराक्षसगणैः बलवती, तत्र पलायितुमिच्छतां दुःसङ्क्रम्या बभूव। युद्धे मृत्युमुखं प्राप्नुवतां वीराणां तत्राप्सरसां प्रमुखाः गणाः तान् नयन्ति स्म। अथ सहस्राक्षः स्वं महद् धनुः समादाय शरान् ससर्ज। तेन तेषु मयूरपिच्छवसने पुरन्दर उन्मुखे शराः क्षिप्ताः। तयोः परस्परं सुवर्णशल्यैः शीघ्रशरैः समाहतयोः युद्धमभवत्। तदा स देवतानां शत्रुं दैत्यराजं प्रति शरवर्षं चकार, तं चाण्डकः पश्यति स्म। ततः स तेजस्वी तान् पर्वतानिव वह्निना भस्मीकृत्य भूमौ रथात् उत्पत्य, बलेन सह स्थितवान्। भस्मीकृत्य तान्, स वज्रं गृहीत्वा अन्धकस्य समीपमुपसृत्य तस्थौ। तदा महाबलः अन्धकः शत्रून् निपात्य घोरं निनादं चकार। प्रहारवृष्ट्या तान् प्रतिघात्य, स शक्रं प्रति प्राग्रसरत्। गजपतिं तु स प्रहरैः विदार्य भूमौ पतितवान्। वज्रं गृहीत्वा, स अमरावतीं प्रविश्य, शत्रून् पादेन, मुष्टिना, अन्यैः प्रहारेण च निपातयत्। देवश्रेष्ठः प्रह्लादं हन्तुं त्वरितः समुपजगाम। हिरण्यकशिपोः सुतः शीघ्रधन्वा सज्जः स्थितवान्। स धनुः विदार्य, लोकभीषणं दण्डं प्रास्य, प्रलयं वह्निमिव त्रिलोकीं दग्धुमिव द्योतमानः बभूव। तदा ते भीता उच्चैः शुश्रुवुः—"हन्त, प्रह्लादो यमेन निपातितः!" इति। स तु प्रह्लादः अवदत्—"मा भैष्ट, अहं यावत् अस्मि, देवद्विषां कोऽयं नीचः?" ततो महाबलः मेघनिनादमिव घोरं शब्दं निनादयन्, दैत्यदानवमुख्याः हृष्टाः साधुशब्दं चक्रुः। तस्य भीमबलस्य निनादं सहनं न अशक्यं, यमः तत्रान्तर्धानमुपगमत्। स महाबलः सर्वतो देवसेनां विदारयितुं प्रवृत्तः। गदया ताडयन् विरोचनः तस्य प्रति समागच्छत्। स जलाधिपतिं गदैः शिलाभिश्च ताडयामास। द्रुतं स गजे मदोन्मत्ते पाशैः बद्ध्वा, वरुणं समीपं गत्वा नारदः मध्ये गृहीत्वा स्थितवान्। स जलाधिपतिं तेषां वाहकैः पादैः पदात् पुनः पुनः निर्दयेन ताडयामास। समीपं गत्वा, शरैः शरीरविदारणैः प्रहारान् चकार। स दुष्टः शीघ्रता पुनः पुनः जलाधिपतिं पादेन पदयामास। भूमौ पादस्पर्शेन, करैः शिरांसि स्पृशन्, बलवन् तान् उच्छिप्य क्षितौ चिक्षेप। विरोचनं तु गजेन सारथिना वाहनेन च सहोत्पाट्य, आकाशे क्षिप्तवान्। तदा तद् नगरी प्राकारद्वारतोरणमण्डपैः सह सूर्यरश्मिभिः शोभमानैः दीप्तिमती बभूव। तदा दैत्यैः मुक्तः परमः शब्दः मेघगर्जनसमः व्यनदत्। "प्रह्लाद, त्वं च अन्ये—जम्भ, कुजम्भादयः—अन्धकेन सह आत्मान् रक्षत," इति। स पाशेन बध्नाति, गदया निपातयति, यथा महेन्द्रः अश्वमेधे पशुं हन्ति। ततः ते शीघ्रं जलाधिपतिं प्रति अग्नौ पतङ्गवत् अभ्यधावन्। किन्तु स जलाधिपतिः गदां विक्षिप्य, तान् जम्भमुख्यान् शत्रून् ताडयित्वा अपासरत्।