युद्धस्य विजयलाभे उत्सुकाः वीराः शीघ्रं तस्माद् उत्पतिताः। तत्र दानवाः यक्षाः च प्रमुदिताः पिशाचसमूहाः च हर्षमूर्ताः सन्तः आनन्दम् अकरोत्। ते मांसं लुठित्वा, इतरान् प्रति उत्पत्य गर्जन्तः, पक्षिणः अपि तद्वत् आचरन्। अन्ये शस्त्रैः दग्धाः भूमौ पतिताः; युद्धभूमिः श्मशानसदृशी अभवत्। जीवनं दावं कृत्वा युद्धम् उज्ज्वलम् अभवत्; द्वन्द्वयोधिनी वीरयुग्मानि, शस्त्रक्रीडायां कौशलिनः, कष्टात् क्षीणपोटाः, परस्परं समुपस्थिताः। तत्र देवानाम् अधिपः शतक्रतुः, तीक्ष्णतेजाः, मत्सरगजमारुह्य प्रकटितः। प्रह्लादः नाम दानवः, अष्टाश्वयुक्तरथम् आरोह्य, शस्त्राणि उत्तोल्य स्थितः। ततः शम्बरः वायुम् उपगच्छत्, मयः अग्निना सह युद्धम् अकरोत्, हे मुने। अग्निः सूर्यः वायुः ग्रहेश्वराः च, बलिनः शत्रून् एकैकम् अभिमुख्य युद्धाय समुपस्थिताः। ते सहस्रशः लोहमयाः बाणाः विसृज्य, "गच्छ! तिष्ठ! किम् स्थासि?" इति घोषयन्तः आसीन्। तैः भीषणः नदी प्रवर्तिता, मंदाकिन्याः वेगेन प्रवहन्ती। सा नदी, दानवपिशाचसमूहबलम् उन्नयन्ती, रक्तप्रवाहा, पलायितुम् इच्छताम् दुस्तरा अभवत्। युद्धे मृत्युम् अभिमुख्य वीराः, तान् अप्सरसां अग्रगणाः निनीताः। ततः सहस्राक्षः महाधनुः गृहीत्वा बाणान् विसृज्य युद्धम् आरब्धवान्। सः पुरन्दरम्, मयूरपिच्छधारिणम्, बाणैः आहतवान्। उभौ, स्वर्णशिरोबाणैः शीघ्रं परस्परम् आहतवन्तौ। सः दैत्यराजम् अपि बाणैः आहतवान्; अन्धकः तं दृष्टवान्। ततः सः तान् पर्वतानिव अग्निः भस्मीचकार। रथात् उत्पत्य, भूमौ स्थितः, सः बलवान् मित्रैः सह। भस्मीकरणं कृत्वा, अन्धकं प्रति वज्रं समादाय गच्छति। महाबलः अन्धकः शत्रून् निपात्य, उच्चैः गर्जनम् अकरोत्। सः प्रहारान् वर्षयन्, तान् अपसार्य, शतक्रतुम् प्रति अग्रे गतः। सः गजपतिम् अपि प्रहारैः विदार्य निपातितवान्। वज्रं हस्ते गृहीत्वा, अमरावतीम् प्रविष्टवान्। इन्द्रः शत्रून् पदेन, मुष्टिना, अन्यैः प्रहारैः निपातितवान्। देवश्रेष्ठः प्रह्लादं हन्तुम् इच्छन्, तं प्रति धावितवान्। हिरण्यकशिपोः पुत्रः, शीघ्रः, धनुः विनम्य, युद्धाय स्थितः। सः तद् विदार्य, भयङ्करं दण्डं समारोप्य, लोकान् त्रासयन् प्रक्षिप्तवान्। सः प्रलयाग्निवत् दीप्तः, त्रैलोक्यं दग्धुम् इच्छन्। जनाः "हाहा, प्रह्लादः यमेन निपातितः!" इति शोकम् अकुर्वन्। सः उवाच— "मा बिभीत; मयि स्थिते, देवद्विषः कः?" इति। सः मेघनिनादवत् गर्जनम् अकरोत्। दैत्यदानवश्रेष्ठाः हर्षयुक्ताः अनुमोदनम् अकरोत्। तद् असह्यं, दुर्निवार्यं मन्यते स्म; यमः दृष्ट्याः अदृश्यः अभवत्। महाबलः सर्वतः देवसेनां विदारयितुम् आरब्धवान्। सः गदया प्रहारं कृत्वा, विरोचनः तं प्रति आगच्छत्। सः जलाधिपतिम् दण्डैः शिलाभिः च आहतवान्। सः वेगेन गच्छन्, मत्सरगजम् पाशैः बद्धवान्। वरुणम् उपगम्य, नारदः मध्ये तं गृहीत्वा स्थितः। सः जलाधिपतिं तेषां वाहान् च पादेन निपातितवान्।