स्वपादैः स्वयमेव दिव्यानि सेनानी सञ्जग्मुः समरभूमिं प्रति प्रचक्रमुः। तदा नारद, रजसा संवृतं जगत् पिङ्गलवर्णमिव बभौ। केचित् स्वबन्धून् एवाभ्यधावन्त, अन्ये तु शत्रून् समरभूमौ प्रहारयामासुः। गजोन्मत्तं गजपतिं गजेनाभ्यधावत्, अश्वारूढश्चान्यं अश्वारूढं समराय समुपजगाम। परस्परविजयकामिनः समरे परस्परं प्रहरन्ति स्म। तस्मिन्नत्यन्तभीषणे रणभूमौ रजः शमयितुं भयानका नदी समुत्पन्ना। सा नदी गजशिरोमयकूर्मा बाणमच्छा, अन्त्रैः शैवालवत् संकुला, ध्वजफेनमालया भूषिता बभूव। तत्र वनपक्षिणः, बकाः, शृगालाः, मृगाः च विचरन्ति स्म। वीराः रथानां प्लवैः तां नदीं तरन्ति, तस्यां निमग्नाः पुनः शीघ्रं निर्गच्छन्ति स्म, विजयलाभकाङ्क्षिणः। तत्र दैत्यराक्षसयक्षपिशाचगणाः प्रमुदिताः हृष्टाः च बभूवुः। ते मांसानि हरन्ति, क्रीडन्ति, परस्परं गर्जन्ति, पक्षिणश्च तथैव। अन्ये शस्त्रदाहेन पतन्ति स्म; रणभूमिः श्मशानसदृशी जाताऽभवत्। प्राणैः सहैव समर्पिते समरे, द्वन्द्वयुद्धेषु, शस्त्रक्रीडायां च निपुणाः, क्लेशेन कृशोदराः वीराः विराजन्ते स्म। तत्र देवानां प्रभुः शतक्रतुर्बलवत्त्विषा दीप्तिमान् मत्तगजमारूढः प्रादुरासीत्। प्रह्लादो नाम दैत्यपतिः, अष्टाश्वयुक्तरथमारुह्य, शस्त्राणि समुत्क्षिप्य तस्थौ। तदा शम्बरः वायुमभ्यगच्छत्, मायः अग्निना सह समरे प्रवृत्तः। अग्निसूर्यवायुप्रभृतयः ग्रहेश्वराश्च, प्रतिपक्षैः सहैकैकशः युद्धमकरोत्। ते सहस्रशः लौहबाणान् विसृज्य, “गच्छ, तिष्ठ, किमर्थं स्थितः?” इति शब्दयन्ति स्म। तेन भीषणनदी प्रवर्तिता, या मंदाकिन्याः वेगेन प्रवहति स्म। सा रक्तप्रवाहिणी नदी, दैत्यपिशाचबलवृद्ध्या दुःसङ्क्रम्या, पलायितुमिच्छद्भ्यः भीषणा बभूव। तत्र रणभूमौ हतवीरान् अप्सरसां गणाः नेतुम् आरब्धाः। ततः सहस्राक्षः स्वं महाधनुषं गृहीत्वा बाणान् विससर्ज। स बाणैः पुरन्दरं मयूरपिच्छधारिणं प्रति प्राहिणोत्। उभौ परस्परं सुवर्णशल्युक्तैः शीघ्रैः बाणैः प्रहारयामासतुः। स दैत्येश्वरं प्रति बाणं प्राहिणोत्; अन्धकः तं दृष्ट्वा तिष्ठति स्म। ततः तान् वह्निवत् पर्वतान् भस्मसात् चकार। रथात् अवपत्य भूमौ स्थित्वा, बाहुबलयुक्तः स्वसैन्यैः सह तान् भस्मीकृत्य, अन्धकं प्रति वज्रं गृहीत्वा जगाम। बलवान् अन्धकः शत्रून् निपात्य, उच्चैः निनादं चकार। स प्रहारैः तान् प्रत्यावर्त्य, शतक्रतुम् प्रति अग्रे जगाम। स गजपतिं प्रहारैः विदार्य, वज्रं गृहीत्वा अमरावतीं प्रविवेश। इन्द्रः शत्रून् पादेन, मुष्टिना, अन्यैः च प्रहारैः निपातयामास। देवराजः प्रह्लादं हन्तुम् अभ्यधावत्। हिरण्यकशिपोः त्वरितः पुत्रः धनुषं समाकुर्वन् तस्थौ। स तद् विदार्य, भयङ्करं दण्डं चिक्षेप, येन लोकास्त्रासिताः। स प्रलयाग्निवत् त्रीन् लोकान् दग्धुमिव दीप्तिमान् बभूव। “हाहा, प्रह्लादो यमेन निपातितः!” इति सर्वे दुःखिताः चक्रुः।