निशास्य समाप्ते सति, सः सृष्टिकर्ता रजोगुणस्थितान् लोकान् सृजति, यः चराचरमिदं विस्मयकरं विश्वं निर्माति। स त्रिशूलं विकशयन्, जटाजूटं च बीजमालां च धारयन् दृश्यते। येन देवौ ब्रह्मा शंकरश्च अपि विजितौ। तत्र कश्चन पृष्टवान्—"कस्त्वं इह आगतः? केन त्वं सृष्टः? वद। कः तव पितरि, वा जननी? तद् उक्त्यताम्।" तत्र विवाद उत्पन्नः, तव उत्पत्तिः संशयिताभूत्। तदा कश्चित् तुलां वीणां च धारयन्, शब्दं कुर्वन्, शिरसा नम्रः, विषण्णः, ग्रहग्रस्तचन्द्रवत् स्थितः। पञ्चमं मुखं तदा रुद्रं प्रति व्याजहार—"दिगम्बरः, वृषवाहनः, त्वं लोकसंहारकः।" अजः ईश्वरः तम् निरन्तरदाहकामः दृष्टिं तस्मिन् न्यपातयत्। श्वेतः, रक्तः, सुवर्णप्रभः, नीलः, कपिलकेशश्च सः, दीप्तिमान् अपि च। यथा उदके क्षुब्धे फेनबिन्दवः उत्पद्यन्ते—तेषां किम् अपि बलं अस्ति? नखाग्रेण सः कटुवक्ता ब्रह्मणः शिरः छित्त्वा चिच्छेद। तद् शिरः शंकरस्य हस्तात् कदापि न पतति। तदा कश्चन प्राज्ञः सृष्टः, कवचयुक्तः, कुण्डलधरः, शरीरसंपन्नः। चतुर्भुजः, महातुणीधारकः, सूर्यसमानतेजाः। "पापसंयुक्तः असि त्वम्—कः पापिष्ठं हन्तुम् इच्छेत्?" एवं लज्जया पूर्णः रुद्रः बदरिकाश्रमं गतः। यत्र पुण्या सरस्वती, सर्वनदीषु श्रेष्ठा, गिरिकन्दरान्तर्गता वहति। "देहि मे भिक्षां भगवन्; अहं महाकापालिकः अस्मि, प्रभो।" "त्रिशूलेन प्रहृत्य, महेश्वर, वामभुजेन।" महावेगेन सः नारायणस्य वामभुजं प्राहरत्। एकः आकाशमुत्पत्य, ताराभिरलंकृतः स्थितः। तस्मात् दुर्वासा उत्पन्नः, शंकरांशसम्भूतः। तस्मात् कुमारः अपि जातः, कवचयुक्तः, युद्धाय सज्जः। एवं वदन्, सः पृष्टवान्—"कस्य स्कन्धं छिन्द्याम्, यथा ताळफलम् शाखायाः?" "एष ब्रह्मपुत्रः, शतसूर्यप्रभदुष्टवाक्ययुक्तः, एनं पातय।" सः वीरः अक्षय्यबाणान् आदाय, युद्धाय निश्चितः। सहस्रं दिव्यवर्षाणि, हरः विरञ्चिम् उपेत्य अब्रवीत्। महत् बाणवर्षेण आहतः, दश दिशः अद्भुतं संच्छाद्य। "विजितः तव पुरुषः कर्म करिष्यति; मम आत्मनः महात्मा पुरुषः अपि तथैव।" तदा संग्रामे धर्ममूलः देवः, पुरुषं पुरुषेण क्षिप्तवान्। ततः ब्रह्मा दुःखेन पीडितः, चिन्तया सन्तप्तेन्द्रियः। भीषणा, रक्तकेशा ब्रह्महत्या हरं प्रति समागता। "कस्त्वं, क्रुद्धः आगतः? किमर्थम्? तद् वद।" "अहं ब्रह्महत्या, त्वत्समीपमागतास्मि; मां गृहाण, त्रिनेत्र।" रुद्रः त्रिशूलधारी, दुःखितवपुः। स आगच्छन्, नरनारायणर्षी दृष्टवान्।