राज्यं पराजितः सन् अपि, स चेतनाधारायां चित्तं स्थापयित्वा तत्रैव स्थितवान्। सः यद्यपि राज्याभिषिक्तः, सनातनं राजधर्मं जानन्, तत्र दैत्यराजः प्रह्लादः तं स्वपदे ललम् अभिषेचितवान्। हे मुनिवर, स देवैः सह अन्यैश्च कथं वसति इति मम जिज्ञासा अस्ति, तद् त्वया कथनीयम्। ततः सः देवेश्वरं त्रिशूलधारिणं त्रिनेत्रं तपसा पूज्य, अग्निना दाहात् जलात् च निमज्जनात् अभयम् अलभत। शुक्रं पुरोहितं कृत्वा, अन्धकः ध्याननिष्ठः अभवत्। सः सर्वां पृथिवीं विजित्य, नरपतिं जित्वा, तैः सह मेरुशिखरं अद्भुतदर्शनं जगाम। तत्र आरोह्य, अमरावत्यां रक्षाव्यवस्थां कृत्वा निर्गतः। स्वैः स्वैः वाहनैः, शस्त्रधारिणः, ते शीघ्रगामिनः हस्त्यश्वरथादिभिः सह बहिर्निर्ययुः। विद्याधरादयः अपि स्वस्ववाहनैः समारूढाः आसन्। तेषां तेषां धर्मे अपि मम महती जिज्ञासा अस्ति। अधुना संक्षेपेण क्रमशः तेषां तेषां वाहनानि कथ्यन्ते। इन्द्रस्य वाहनं श्वेतवर्णी गजेन्द्रः अस्ति। धर्मराजस्य वाहनं पौण्ड्रक इति महिषः, हे नारद। वरुणस्य दिव्यगामी शिशुमारः वाहनम्। धनदस्य वाहनं अम्बिकापादसम्भूतम्। तस्य श्वेतवर्णाः सौरभेयाः बलवन्तः तुरगाः सन्ति। आदित्याः अश्वैः सारथिभिः च युक्ताः, हे मुनिश्रेष्ठ। किन्नराः सर्पेषु, अश्विनौ अश्वयोः, कवयः शुकैः, गन्धर्वाः पदातयः वाहनानि आसन्। ते सर्वे शस्त्राणि गृहीत्वा, हृष्टमनसः, महाबलसमन्विताः, युधाय निर्गताः। अधुना दैत्यवाहनानि यथावत् शृणु। सहस्रशः कृष्णवर्णाः, विशालाः, महाकायाः वाहनानि आसन्। अष्टयुतैः दिव्यैः श्वेतपीतवर्णैः युक्तानि रथानि आसन्। जम्भस्य रथः दिव्यः सुवर्णसदृशाश्वयुक्तः आसीत्। शम्बरस्य विमानम्, अयशङ्कोः महाहृदः वाहनम् आसीत्। दिव्यसेनाः स्वपादैः एव युधाय सञ्जग्मुः। रजसा आच्छन्ना पृथिवी बबौ बबर्हा इव, हे नारद। केचन स्वपक्षं प्राहतन्, अन्ये शत्रून् अभ्यघ्नन्। हस्त्यरात् मदोन्मत्तं गजेन्द्रं समभिद्रवत्, अश्वारूढः अन्यं अश्वारूढम्। विजयकाङ्क्षिणः परस्परं समरे प्रहरन्तः, अन्योन्यं व्याघ्नन्। तत्र भीषणा नदी समुत्पन्ना, या युद्धरजः शमयन्ती अभवत्। सा दुस्तराः, गजशिरसां कूर्मैः, शरमीनैश्च आसीत्। आन्त्रैः शैवालवत्, ध्वजफेनमालया विभूषिता। सा वनपक्षिभिः, बकशृगालमृगैः चाकुला। वीराः रथान् पुलकृत्य, तस्यां निमग्नाः, तां नदीं तरन्तः दृष्टाः।