बलवन् वीर्यसम्पन्न नारद! भगवतः वचः श्रुत्वा त्वं यद् इच्छसि तत् निर्व्याजं वद, अहम् अकिञ्चनः सन्तोष्य दास्यामि इति स भगवान् अवदत्। तदा त्वम् उवाच—मम कीर्तिः सदा तव पदपङ्कजयोः कृता भवतु। भगवतः प्रसादात् त्वं अजरः अमरः च भविष्यसि। यः मयि मनः स्थापयति तस्य कर्मबन्धः न स्यात्। हे दैत्य, स्वकुलस्य योग्यं उत्तमं धर्मं आचर। अथ त्वं पुनः पप्रच्छ—भगवन्, लोकगुरो, त्यक्तराज्योऽहं कथं राज्यं गृह्णीयाम्? तदा स भगवान् उवाच—दैत्य-दानवानां हिताय मन्त्रिणं भव। एवं भगवन्तं प्रणम्य, तस्य प्रसादेन तुष्टः, स्वपुरीं प्रति जगाम। राज्येऽभिषिक्तुं आमन्त्रितः अपि नारदः राज्यं न स्वीकृतवान्। स केशवं अविचिन्त्य, योगशुद्धशरीरः, तत्रैव स्थितः। पराजितोऽपि, राज्यं परित्यज्य, चित्तं चैतन्याधारे न्यस्य स्थितवान्। राज्याभिषिक्तः सन्, शाश्वतं राजधर्मं ज्ञात्वा, दैत्यराजः प्रह्लादेन ललो स्वस्थानेऽभिषिक्तः। तस्य देवान् अन्यैः सह वासः कथं जातः इति त्वं पृच्छसि। स तु तपसा त्रिनेत्रं त्रिशूलधरं देवानां नाथं सम्पूज्य, वह्निना दाहात् जलात् अपि न निमज्जनात् अभयम् अवाप्तवान्। शुक्रं पुरोहितं कृत्वा, अन्धकः ध्यानपरः अभवत्। पृथिवीं विजित्य, नरपतिं जित्वा, स तैः सह अद्भुतं मेरुशिखरं गतवान्। अमरावत्यां रक्षणव्यवस्थां कृत्वा, तस्मात् निर्गतः। स्वस्वयानि वाहनानि आरुह्य, शस्त्रपाणयः बहिर्गताः। गजैः, अश्वैः, रथैः च शीघ्रं निर्गताः। विद्याधरादयः अपि स्वस्ववाहनानि आरुह्य गताः। प्रत्येकस्य धर्मे मम महती जिज्ञासा अस्ति। इदानीं संक्षेपतः, क्रमशः, तेषां वाहनानि कथ्यन्ते। इन्द्रस्य वाहनं श्वेतवर्णः गजेन्द्रः। धर्मस्य वाहनं पौण्ड्रकः महाभद्रः महिषः, हे नारद। वरुणस्य वाहनं दिव्यगामी शिशुमारः। धनदस्य वाहनं अम्बिकापादसम्भूतम् अस्ति। सौरभेयवंशजाः श्वेतवृषाः तस्य शीघ्रशक्तिमन्तः वाहनानि। हे मुनिश्रेष्ठ, आदित्याः अश्वैः सारथिभिः च युक्ताः। किन्नराः सर्पेषु, अश्विनौ अश्वयोः, कवयः शुकैः, गन्धर्वाः पादातयः। एवं सर्वे शस्त्रगृहीत्वा, हृष्टमनसः, महोत्साहेन युद्धाय जग्मुः। इदानीं दैत्यवाहनानि यथावत् वक्ष्यामि, शृणु। सहस्रशः कृष्णवर्णाः, विशालाः, अतिविस्तीर्णाः तेषां वाहनानि। अष्टाभिः युक्ताः, दीप्ताः, श्वेतस्वर्णसदृशरूपाः च। जम्भस्य दिव्यं रथं हेमसदृशाश्वयुक्तम्। शम्बरस्य विमानम्, अयशङ्कोः प्रभुतरमृगः वाहनम्। एवं भगवतः आज्ञया, देवदानवाः स्वस्ववाहनैः युद्धाय सज्जाः अभवन्।