तदा दैत्यः पीतवस्त्रधारी समीपमागतः, एवं वचः प्रोवाच— "अद्याहं विजयं कर्तुं न समर्थः। एतस्य कारणं कथय।" तत्र तस्य प्रज्ञावान् श्रेष्ठः ब्राह्मणः, देवैः दैत्यैः च युद्धे पूजनीयः इति ज्ञात्वा, दैत्यः पुनः अपृच्छत्— "यदा तस्य व्रतं सत्यम्, तर्हि कथं असत्यम् भविष्यति?" ततः स विष्णुं उवाच— "तस्मात्, हे विष्णो, तव पुरतः शरीरेण शुद्धिं करिष्यामि।" सः शिरः स्नात्वा, अनन्तं ब्रह्म स्तुत्वा तस्थौ। ततः विष्णुः प्रोवाच— "गच्छ; त्वं तं भक्तिरेण जयिष्यसि, युद्धेन न कदापि।" दैत्यः पुनः उवाच— "तव प्रसादेन इन्द्रः अपि विजितः, धर्मजस्य किं?" "तव अनुग्रहस्य विरुद्धं स्थातुं न शक्यते, हे अजः, अहं किं करिष्यामि?" विष्णुः पुनः उक्तवान्— "सः धर्मस्थापनाय तपः अकरोत्। त्वं भक्तिरेण तं जयिष्यसि; तस्मात् धर्मजं सेवस्व।" प्रह्लादः प्रमुदितः आन्धकं आह्वय्य, इदं वचनं उवाच— "मया त्यक्तं राज्यं त्वं स्वीकुरु, वीर्यवान्।" ततः प्रह्लादः पवित्रं बदरिकाश्रमं आगतः। सः अञ्जलिं कृत्वा, तेषां पादयोः प्रणम्य स्थितः। तत्र विष्णुः पप्रच्छ— "हे महादैत्य, मां न विजित्य किमर्थं अत्र नमसि?" प्रह्लादः उत्तरं दत्तवान्— "त्वं नारायणः, अनन्तः, पीतवाससि, जनार्दन। त्वं अव्ययः, महेश्वरः, नित्यः, परमपुरुषः। विद्वांसः अध्ययनं समाप्त्य तव नाम पठन्ति, यज्ञरताः त्वां पूजयन्ति।" "त्वं महामीनः, हयग्रीवः, च पुण्यकूर्मः। त्वं नरसिंहः, मम पितरं विनष्टवान्। त्वं सूर्यः, चन्द्रः, स्थावरजङ्गमस्य मूलम्, प्रभो, गरुडध्वज। समस्तं जगत् त्वया व्याप्तम्; त्वां को जयेत्, माधव?" "अन्यथा, त्वं न विजेयः, सर्वव्यापिन्, अव्यय।" विष्णुः उवाच— "एकनिष्ठया भक्त्या मया त्वं पराजितः, हे दैत्य। दण्डार्थं वरं दास्यामि; यदिच्छसि तं वृणु।" प्रह्लादः उवाच— "मम पापं नाशय, शारीरं च मानसिकं च।" "यदि एषः वरः नराय दत्तः, तं मम अपि दत्तुम्।" विष्णुः पुनः उवाच— "द्वितीयं वरं वृणु; तं दास्यामि, हे असुर।" प्रह्लादः उवाच— "ये देवपूजायाम् निष्ठाः, येषां मनः त्वयि स्थिरम्, ये त्वां समर्पिताः—" विष्णुः उवाच— "तं वरं वृणु, वीर्यवान्; न विचार्य दास्यामि।" प्रह्लादः उवाच— "मम कीर्ति सदा तव पदयोः अस्तु।" विष्णुः उवाच— "मम प्रसादेन त्वं अजः अमृतः च भविष्यसि।" "ये मयि मनः स्थापयन्ति, तेषां कर्मबन्धः न भविष्यति।" "हे दैत्य, तव वंशानुकूलं परमं धर्मं आचर।" प्रह्लादः उवाच— "राज्यं त्यक्त्वा, हे जगत्-गुरो, कथं तं स्वीकुर्याम्?" विष्णुः उवाच— "दैत्यदानवानां हिताय उपदेशकः भव।" सः भगवतः प्रणम्य, प्रसन्नः, स्वनगरं गतः। राज्ये स्थापयितुं निमन्त्रितः अपि, नारदः तं न स्वीकृतवान्। सः केशवं ध्यानयन्, स्मरन्, योगेन शुद्धशरीरः तत्र स्थितः।