आश्वयुजमासे पुरुषैः पद्मनाभस्य प्रीत्यर्थं दानानि दातव्यानि; कार्तिके च दामोदरस्य तुष्टये दानं कर्तव्यम्। मार्गशीर्षे केशवस्य हर्षाय पुरुषैः दानं दातव्यम्। पौषमासे नारायणस्य तुष्ट्यर्थं भक्त्या समर्पणीयानि। पुरुषोत्तमस्य तुष्टये सर्वदा दानं देयम्। एतानि सर्वाणि देवानां नाथस्य चक्रधारिणः प्रीत्यर्थं दातव्यानि। यः पुष्पफलोपगैः उद्यानैः समर्पयति, स यथेष्टं पुण्यसुखानि भुङ्क्ते। यः विष्णोः देवालयं निर्माति, स स्वं कुलं च संसारसागरात् तारयति। यदुसिंहस्य, ज्यामघस्य, तपस्विनः पुरतः, यो हरीमन्दिरनिर्माता व्रते स्थितः स्यात्, धर्मात्मा स भक्त्या मण्डनमार्जनं करोति। स देवानां नाथाय दीपं पुष्पं च गन्धं समर्पयति। विष्णोः मन्दिरप्रतिमा वा यः निर्माति, स पापात् विमुक्तो भवति। यो भूमौ देवालयं निर्माति, प्रतिमायाः लेपनं कर्ता वा, स विविधैः रत्नरञ्जनैः, पञ्चवर्णचित्रैः, सुरभिगन्धतैलैः, स्नेहेन च पूरयति। मनःक्लेशहरैः, नववर्णैः, श्वेतवस्त्रासनेषु स्थितैः, मञ्जरीपत्रच्छन्नैः, देवदारुद्रुमैः परिवृतैः, यथाविधि रत्नपरिष्कारेषु निपुणैः, विद्वद्भिः, दरिद्रैः, अन्धैः, विकलैः च सह, एतेन कृत्येन पुण्यलाभः सिध्यति। श्रुतं हि ज्यामघः विष्णोः धाम प्राप्तवान्। नृसिंह, ये विष्णुलोकप्राप्तये इच्छन्ति, ते तत्र प्रयान्ति; विशेषतः पुराणपाठकाः, सदाचारशुचिभक्ताः। यदा वित्तं स्यात्, तदा चक्रधरस्य तुष्ट्यै यत्नः कर्तव्यः। ये पुरुषाः जगन्नाथे अनन्ते अविचलिते शरणं गच्छन्ति, ते बलात् न प्रमाद्यन्ति। यः हरिपादभक्तः तेन पूजितः, स मोक्षं कामसिद्धिं च लभते। ततः महेन्द्रशिल्पिनां श्रेष्ठः महत् केशवमूर्तिं निर्मितवान्। स धर्मात्मा मधुद्रुहे जौदधिसंयुक्तं अतुलं नैवेद्यं समर्पितवान्। तेन प्राज्ञेन पुराणब्राह्मणैः धर्मकथाश्रवणगानं च कृतम्। जनार्दनः, लोकनाथः, दिव्यरूपधारी, बलेः संरक्षणाय तत्र स्थितः। स गृहद्वारे स्थित्वा, प्राकाररक्षितं बलेः गृहं प्रवेशं न दत्तवान्। तत्र राजगृहे मध्ये, हरिं राजानं, दिव्यर्षिसत्तमं पूजितवान्। स निरन्तरं हरिणा उक्तानि वचनानि स्मरन्, विनयस्य अंकुशः तस्मिन् उत्पन्नः। स वीरः, इन्द्रब्रह्मणोः तुल्यः, तानि शिक्षावचनानि लोकेऽमुत्र च हितानि सत्यानीति मन्यते। पश्चात् तानि मृदुवचनानि, नवघृतान्नवत्समानि, हर्षजनकानि भवन्ति—अत्र संशयः नास्ति। नूनं वृद्धवाक्यानुसरणेन तेषां कर्माणि अनिष्टानि न भवन्ति। सोमपानात् यः तुष्टिः प्राप्यते, सा अन्यत्र क्वापि न लभ्यते। या नार्यः मोचिता न स्युः, ताः शोचनीयाः; जिवन्त्यपि, मृतवत् एव। यस्य मोचकः नास्ति, तस्य न शान्तिः। वृद्धवाक्यवर्जितस्य मोक्षः नास्ति, एषा निःसन्देहं।