ये फलाः येन केनचित् कृष्णस्य प्रणिपातनिष्ठैः प्राप्यन्ते, तानि अन्यैः न लभ्यन्ते। ये चिरकालं तपः कुर्वन्ति, तेषां फलं न सिध्यति; किन्तु उपवासस्य फलं तु निःसंशयं लभन्ते। भगवत्कृपया, हे बले, त्वं परमानन्तं चिरस्थायि च सिद्धिं प्राप्स्यसि। स देवदेवस्य शरणं गच्छन्, सुखं प्राप्स्यसि, पुत्र। ये च नित्यं नाशरूपं वैष्णवं पदं प्राप्नुवन्ति, ते सर्वगतं शुभं पुरातनं ब्रह्ममयं धाम आगच्छन्ति। ते हंसराजसदृशश्वेतपक्षाः संसारसागरजलानि उल्लंघ्य यान्ति। तेन ध्यानेन, पापक्लेशात् विमुक्ताः, मातुः स्तन्यरसम् पुनः न पिबन्ति। ते नूनं मधुसूदनस्य धाम प्राप्नुवन्ति, यत् लक्ष्म्याः मुखपद्मकमलं मधुकरसमूहश्च कथ्यते। पापरहिताः ते अमृतपानसंतुष्टवत् सुखिनः भवन्ति। विश्वासपूर्वकं पुरुषैः यत् विष्णोः कर्म क्रियते, तत् देवेभिः पूजासमं स्तूयते। पुष्पैः पत्रैः जलैः काण्डैः च यद्वा, यदपि लघु वा दैवेन हृतं, तेन अपि स तुष्टो भवति। अथ, त्वं मे अत्र वद, केन स्थितिं लोके प्राप्नोति? के दानानि लोके गुरोः तुष्टये श्रेष्ठानि? के पुण्यकर्माणि विष्णोः प्रीत्यर्थं उत्तमानि स्यात्? एतत् सर्वं, हे दैत्येश, त्वया अपि वक्तव्यम्। बलेः दानानि ऋषिभिः अक्षयत्वेन कथ्यन्ते। तस्मिन्नेव चित्तं स्थाप्य, तदेकात्मा भूत्वा, पुरुषः उपवासं कुर्यात्। ये तु मूढाः एतान् द्विषन्ति, ते नूनं नरकं यान्ति। एवं हरिः पूर्वं अवदत्—‘ब्राह्मणाः मम स्वदेहः।’ सा दिव्या मूर्तिः विष्णोः अपि; तस्मात् पुरुषः तान् पूजयेत्। ये द्रव्याणि वर्णयुक्तानि, रसगन्धयुक्तानि च—अर्थात् शरपत्रं, चम्पकं, अशोकं, करवीरं, यूतिका पुष्पाणि, तिलकं, जपापुष्पं, पीतपुष्पं, नागरं च, तथा अन्यानि सुरभिणि पुष्पाणि, केतकिं विहाय; तमालपत्रं, आमलक्यः पत्रं च केशवपूजायाम् योग्ये। विविधानि जलजपुष्पाणि—पद्मं, नीलोत्पलं च, तृणानां कोमलानि काण्डानि अन्यानि च, उशीरणं, पद्मकं, कालीयकं च—एतैः पूजां कुर्यात्। शंखः, जातिफलं, धूपः च श्रीशस्य प्रियाणि। तिलः, मुद्गः, कालायः, तण्डुलः च हर्यर्थं प्रियं। वस्त्रं, अन्नं, सुवर्णं च मधुकृतसम्भवस्य तुष्ट्यर्थं दातव्यम्। इन्धनादीनि माधवस्य प्रियाय। गोविन्दस्य प्रियाय, उत्तमः पुरुषः एतानि दद्यात्। विष्णोः तुष्ट्यर्थं एतानि ब्राह्मणेभ्यः दद्यात्। मधुसूदनस्य तृप्त्यर्थं, श्रेष्ठद्विजेभ्यः दानं दद्यात्। त्रिविक्रमस्य प्रियाय, सत्पुरुषः सदा दद्यात्। आषाढमासे भक्त्या वामनस्य तुष्ट्यर्थं दानं दद्यात्। श्रावणे, श्रीधरस्य प्रियाय, विद्वान् दद्यात्। हृषीकेशस्य तृप्त्यर्थं, लवणयुक्तं गुडान्नं समर्पयेत्। एवं, भक्त्या, श्रद्धया च, विविधैः द्रव्यैः, पुष्पैः, पत्रैः, अन्नपानीयैः, ब्राह्मणेभ्यः दानं कृत्वा, विष्णुं संतुष्ट्य, पुरुषः परमानन्दं, पवित्रतां, चिरस्थायि सिद्धिं च प्राप्नोति।