स तदा पुरुषश्रेष्ठं प्रति शक्तिम् अपातयत्, धर्मात्मा तु तां शक्तिं तीक्ष्णेन बाणेन छित्त्वा नाशयामास। तपोधनः स महाबलः, घोरतपाः, तां शक्तिं क्षुरधारायुक्तेन बाणेन छित्त्वा स्वयम् आत्मानं रक्षायै बाणान् आदत्त। ततः प्रभुः सुरतान् तपस्विनं विशिखेन, विस्तीर्णशिरसा, हृदि विव्याध। स तपस्वी रथातलम् अवपत्, सारथिश्च तम् अपसार्य ययौ। स पुनः दृढतरं धनुः समादाय युद्धाय प्रत्यागच्छत्। तदा तस्मै दैत्यपतये प्रोक्तम्—“गच्छ, प्रभो! प्रातरेव संग्रामः भविष्यति; तव नित्यकर्म समाचर।” स दैत्यः नैमिषारण्यं गतः, तत्रैव नित्यकर्माणि सम्यक् अकरोत्। रात्रौ तु स विचिन्तयामास—कथं मुष्टिकेन युद्धे विजयो मम स्यात् इति। सहस्रं दिव्यानां वर्षाणाम् अपि स दानवः देवं न विजित्य तिष्ठति स्म। अथ स दैत्यः पीताम्बरधारी, समीपं गत्वा, इदं वचनम् अवदत्—“अद्याहं न शक्नोमि जितुम्; किमर्थम् एतद् भवति, तन्मे ब्रूहि।” तदा स बुद्धिमान् ब्राह्मणश्रेष्ठः, यो देवासुरैः अपि संग्रामे पूजनीयः, तस्य व्रतस्य मिथ्यात्वं कथं स्यात् इति पृष्टवान्। तस्मात्, हे विष्णो, तव पुरतः शरीरेण शौचं करिष्यामि इति प्रतिज्ञाय, शिरः स्नात्वा, स नित्यं ब्रह्माणं स्तोतुं स्थितवान्। ततः उक्तम्—“गच्छ; त्वं भक्त्या तं विजेष्यसि, न हि युद्धेन। तव प्रसादेन इन्द्रः अपि जितः; धर्मजस्य किं पुनः? तव अनुग्रहे स्थिते को वा तिष्ठेत्, अजोऽसि, अहं किं करिष्यामि? स धर्मसंस्थापनाय तपः आस्थितः। भक्त्या त्वं तं जयिष्यसि; तस्मात् धर्मजं सेवस्व।” एवं हृष्टः स दैत्यः अन्धकं आहूय, “एष राज्यं मया परित्यक्तं गृहाण, महाबाहो!” इति वचनम् उक्तवान्। ततः प्रह्लादोऽपि पुण्ये बदरिकाश्रमे अगमत्। स सविनयं कृताञ्जलिः तेषां पादयोः प्रणम्य स्थितवान्। तदा तेन पृष्टम्—“कस्मात् त्वं मम अजित्य अत्र प्रणमसि, महादानव?” स तु प्रह्लादः उवाच—“त्वं नारायणः, अनन्तः, पीताम्बरधारी, जनार्दनः। त्वं अक्षरः, महेश्वरः, सनातनः, पुरुषोत्तमः। विद्वांसः स्वाध्यायसमाप्त्यन्ते तव नाम पठन्ति, यज्ञरताः च त्वां पूजयन्ति। त्वं मत्स्यः, हयग्रीवः, कूर्मः चासि। त्वं नरसिंहः, यः मम पितरं विनाशयामास। त्वं सूर्यः, चन्द्रमाः, स्थावरजङ्गमयोः कारणम्, प्रभो, पतगेन्द्रध्वज। त्वया सर्वं जगत् व्याप्यते; त्वां को जेष्यति, माधव? अन्यथा त्वं न जेतुम् शक्यः, व्यापकः, अक्षरः। एकनिष्ठया भक्त्या मया त्वया जितः, दैत्य। दण्डार्थं वरं दास्ये; यं इच्छसि तं वृणीष्व।” तदा प्रह्लादः प्रार्थयामास—“मम पापं नश्यतु, यत् कायिकं च मानसं च। यदि एषः वरः मानवाय दत्तः, मयि अपि दत्तः स्यात्।” पुनः विष्णुना उक्तम्—“द्वितीयं वरं वृणीष्व, दास्यामि, असुर।” “ये देवानां पूजायाम् अनन्यचित्ताः, तव भक्ताः—” इति तस्य वचनम् अभवत्।