ततस्तु तारा-सदृश-नयनः स विद्युद्भिः सह सेवकैः पत्निभिश्च सदा तिष्ठति। स पृथिव्यां शोणिताख्यां सुविहितां नगर्यं स्थापयामास, तत्र दानवपतिभिः सह निवसति। इन्द्रस्य प्रीत्यर्थं देवानां कार्यसिद्धये, ब्राह्मणर्षिगविपक्षिणां च कल्याणाय सः प्रवर्तते। यत्र यत्रैतत् श्रूयते, स्मर्यते, पठ्यते वा, तत्र पापं क्षीयते पुण्यं च वर्धते। यदि त्वन्यत् किंचिद् श्रोतुमिच्छसि, ब्राह्मण, तद्वद; सर्वं ते कथयिष्यामि। शिष्यः पुनः पप्रच्छ—यद्यप्यवशिष्टं किञ्चिदस्ति, तत् शृणुत्वा ममाध्याह्नं वद। सः यो दृष्ट्वा अदृश्यो जातः, क्व गतः, पितः? तद्वद। किमस्य कर्म, ब्राह्मणश्रेष्ठ? तदपि विस्तारय। स तु नागासनं समारुह्य ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्र पद्मयोनिः सख्याद् आलिङ्ग्य तमुत्थाय सस्नेहमभिनन्दत्। देवानां यज्ञभागार्थं, स्वयम्भूः बन्धनं बलेः प्राकथयत्। स पप्रच्छ—कथं, केन प्रकारेण? दर्शय माम्। तदा सर्वदेवत्मकं तेजोमयं रूपं स प्रादर्शयत्। तद्रूपमेव तावदुत्पन्नः अजः प्रणम्य स्थितवान्। भक्त्या पद्मभवो महादेवं स्तोत्रेण स्तुत्वा तस्थौ। तदा पितामहः तमुवाच—वरं वृणुष्व, शुद्धसत्त्व। तदा स प्राह—मुरारि, एष धर्ममयः रूपस्तव मम गृहे प्रतिष्ठितो भवतु। ततः तेनैव वामनरूपेण स्वयम्भुवो गृहे पूजितः स्थितवान्। तत्र विद्याधराः गन्धर्वाश्च वाद्यं वादयन्तः, देवासुरसिद्धाश्च स्तुवन्ति स्म। दिवि ब्रह्मा स्वसदनात् श्रेष्ठानि पुष्पाणि आनयित्वा विष्णोः पूजां चकार। तत्रैव वामनः विष्णुना मापितः सहस्रयोजनविस्तारः जातः; तत्रेन्द्रः स्वयम्भुसमगुणैः तं पूजयामास, महर्षे। शृणु चेदानीं, ब्राह्मण, यः स दानवः पाताले स्थितः, तेन किमकृत्यं तद्वक्ष्यामि। स तु निर्मलस्फटिकशृङ्गैः समलङ्कृतां पुरीं निर्मापयामास। तस्याः मुक्ताजालकृतानि अन्तःपुरद्वाराणि विश्वकर्मणा निर्मितानि। तत्र वैरोचनीयः सः तेजस्वी भार्यया सह रमते स्म, महर्षे। तदा सुदर्शनः दैत्यबलविनाशकः पातालं समुपागमत्। तत्र समुद्रतरङ्गनिनादोपमः भीमः शब्दः उत्पन्नः। तं श्रुत्वा दैत्यानां श्रेष्ठः—“किमेतत्?”—इति पप्रच्छ। तदा तस्य पतिव्रता धर्मनिष्ठा पत्नी शस्त्रं कोशे निधाय, यथाविधि यज्ञपात्रं गृहीत्वा निर्गता। सा सुस्नुषा स्त्री सम्यक् पूजां कृत्वा स्तोत्रमिदं जपामास— “सहस्ररश्मये, सहस्रतेजो, सहस्रचक्र, विशुद्धतम! यस्य मुखे त्रिशूलं, शर्व, काननमूले महापर्वते स्थितः। यस्य वेगे वाय्वापः अग्निर्भूमिराकाशं च स्थितानि। यस्मात् मुनयः उत्पद्यन्ते, बालखिल्यादयश्च। यत्पापं मम कायवाङ्मनसोद्भवम्, यद्वा पितृमातृकुलसंभवम्, तव नामजपेन, चक्र, सर्वं विनश्यतु। पुण्डरीकाक्षं सर्वपापनाशकं चिन्तयित्वा।” एवं सा जपमालोक्य, तदा सः पातालात् दक्षिणायनसमये निर्गतः, महर्षे।