सुतः स्वजनकयोः समक्षं अद्भुतं वचनं उक्तवान्। सः उवाच — "मम, हे निष्कलुषे, मम स्वदोषेण, मम नेत्रयोः मन्दता चान्धता च जाता। वृषाकपिः पुत्रः मालायाः गर्भात् उत्पन्नः। हे प्रिय, मोक्षस्य परमशास्त्रं, इतिहासः परम्परा च अपि तत्र आसीत्। मद्यप्रभावात् मूढः जातः, दुष्कर्मसु प्रवृत्तः अभवम्। विवेकः न जातः, मूर्खत्वे पतितः। मम मनः सर्वदा परस्त्रीपरवित्तेषु स्थापितम्। कर्मबन्धनात् मृतः, रौरव-नरकं प्राप्तः। अरण्ये पापीयान् मृगशार्दूलः अभवम्। तत्र राजा स्वनगरं माम् आनयत्। धर्मार्थकामशास्त्राणि सर्वथा मम समक्षम् आविर्भूतानि। केवलम् एकवस्त्रधारी नगरात् निर्गतः। सा निर्गता, मम प्रिया समीपम् आगता। धर्मशास्त्रेषु यथा, तथा तस्यै उक्तवान्। 'मम हृदयम् चोरयसि, भीरु, यथा कोकिलस्य गीतम्। हे व्याघ्र, कथम् आनन्दसम्बन्धः आवयोः भविष्यति?' 'द्वारं उद्घाटय, प्रिये, शीघ्रं निर्गमिष्यामि।' 'रात्रौ उद्घाटयिष्यामि, ततः यथेष्टं रमिष्यावः।' 'तस्मात् द्वारम् उद्घाटय, बन्धनात् विमोचय माम्।' द्वारम् उद्घाटिते, तत्रतः निर्गतः। राज्ञः पत्नी, सङ्गकामेन गृहीता। अहं सर्वतः पुरुषैः शस्त्रधरैः परिवृतः। हन्यमानः अहं उच्चैः आक्रन्दम् — 'मा, मा, मा हिंसत, हे व्याकुलाः!' दृढं वृक्षे बद्धः, हे मुने, तैः ताडितः। सहस्रवर्षान्ते विमुक्तः, श्वेतगर्दभः अभवम्। तत्र अपि, सर्वविद्या पुनः मम प्रकटिता। एकदा, नवराष्ट्रेषु ज्येष्ठस्य पत्नी, तस्य पतिः ताम् उवाच — 'गच्छ, श्वेतगर्दभं आरोहय।' पतिवचनात् सुकुमारी मम पृष्ठे समारूढा। मार्गमध्यमे तया मम पृष्ठात् अवतीर्णा। रूपवतीं स्त्रीं दृष्ट्वा, सर्वाङ्गसुन्दरीं, ताम् अभिमुखं धावितवान्। हे प्रिये, महतीं पीडां प्राप्य तस्याः अपतत्। तस्याः पतिः दण्डं उत्तोल्य, हे ब्राह्मण, शीघ्रं मम अभिमुखं धावितवान्। ततः, यदा सः शीघ्रं अभ्यगच्छत्, तत्र, वल्गा युक्ता, हे मुने, तत्र बद्धः, षड्रात्रान्ते, मम आयुः समाप्तम्। महारण्ये, तत्र अपि, दुष्टशबरः मया बद्धः। तेन अपि, कुलीनगृहस्य अन्तःपुरे, युवतिसन्निधौ, तत्र स्थितः। तत्र, ताः युवतयः माम् अन्नं, वारि, फलादिकं च ददुः। एकदा, पद्मलोचनां, श्यामां, स्तनवतीं स्त्रीं, चन्द्रावलि नाम्ना, तया पिंजरं उद्घाटितम्।