वरुण्या शुभ्रया हारमेकं दत्तम्। अङ्गिरसाः तु सूक्ष्मवस्त्रं वेदं च श्रीविष्णवे न्यवेदयत्। बृहस्पतिः तेजस्वी जलकुम्भं भगवान्तमदात्। स च भगवतः विष्णुः, मुनिभिः स्तूयमानः, वेदं सहाङ्गैः सम्यगध्ययनम् अकरोत्। महाकथाभिः सह, गन्धर्वैश्च सहितः, सः वेदविद्यायाम् अतीव निपुणः अभवत्, लोकाचारकर्मणां च बोधाय। ततः स भगवान् विष्णुः, ब्राह्मणश्रेष्ठं भरद्वाजं प्रति इदं वचनमुवाच— "त्रैलोक्यस्य दैत्यपतिना बलिना अश्वमेधयागः क्रियते। तत्र कुरुक्षेत्रे सः बलिः गतवान् इति मया निगद्यते। तत्र यज्ञस्थले गच्छामः, विष्णो! त्वं मा शुचः। स्वस्यान्तर्वर्तित्वं मम आख्याहि, तत्त्वेन ज्ञातुमिच्छामि।" भगवानुवाच— "मम रूपाणि अनेकेषु परमपुण्यस्थलेषु वर्तन्ते। सर्वदिशः, पर्वतान्, समुद्रांश्च मम स्वरूपैः व्याप्नोमि, हे भरद्वाज। ब्रह्मादिभ्यः स्थावरान्तान्, द्विजान्, विहङ्गान्, मान्यांश्च, देहिनः च, अदेहिनः च, सर्वान् विविधगुणयुक्तान्, पृथिव्याः संपूर्ण्यर्थं मया सृष्टाः। तेषां केवलदर्शनमात्रेण वा स्तुत्या वा, त्वं द्विजश्रेष्ठ, पापं तत्क्षणादेव विनश्यति।" "गीत्या, स्पर्शेन, अन्यैः च कर्मभिः सर्वपापक्षयः सिध्यति। कृष्णांशे हयशीर्षा, हस्तिनापुरे गोविन्दः, केदारे माधवः, कुब्जाम्रदेशे शौरिः, तत्र हृष्टमूर्धजा च। भद्रकर्णे जयेषः, विपाशायां द्विजप्रियः, गोकार्णे शुद्धानन्तरं नृसिंहः, तत्र विश्वकर्मा। विशाखायूपे अजितः, हंसपदे हंसः, मणिमत्पर्वते शम्भुः, ब्रह्मण्ये प्रजापतिः।" "औषधिपर्वतस्य शिखरे विष्णुं विद्धि, हे मुनिश्रेष्ठ। गायायां गवांपतिः, गदाधरः, प्रभुः। महेन्द्रदक्षिणे पार्श्वे अर्धनारीश्वरः, साह्यपर्वते वैकुण्ठः, परियात्रे अपराजितः, मलयपर्वते सोगन्धिः, विंध्यपादे सदाशिवः। पाञ्चालदेशे पाञ्चालिकः, मधुपाते स्वयंभूः, पुष्करे अयोगन्धिः।" "अत्रैव अविमुक्तः, लोलः अपि अत्र कीर्त्यते। कुमारधारे बाह्लीशः, कार्तिकेयः बार्हिणः, किष्किन्धावासिनो मां वनमालिनं वदन्ति। नर्मदायां श्रीवत्सधारी श्रीमद्रूपधारी लक्ष्मीपतिः। अर्बुदे, त्रिसौपर्णे, सूकराचले, भूमिधरे च, तृतीयः शशिशेखरः प्रसिद्धः।" "हेमकूटे हिरण्याक्षः, शरवणे स्कन्दः, पद्मनाभः सर्वसुखदः। तत्रैव महाहंसः, प्रयागे वटेश्वरः, भिल्लिवने महायोगः, माद्रेषु पुरुषोत्तमः। शूर्पारके चतुर्भुजः, मगधे अमृतेश्वरः, दण्डकारण्ये वनस्पतिः इति।" एवं भगवान् विष्णुः स्वस्वरूपाणि, स्थानानि, महात्म्यम् च भरद्वाजमुनये सम्यगाचष्ट।