ततः ब्रह्मा महर्षिभिः सहितः महाबलिनं प्रभुं समुपेत्य तं स्तुतिं श्लाघां चकार। "नमस्ते शत्रुसन्तापकाग्ने, नमस्ते पापमहावनदाहकाग्ने। नमस्ते विश्वधारक, नमस्ते पुरुषोत्तम। पीताम्बरधारिन् श्रीप्रिय, जनार्दन, ते नमः। सर्वभारवाहिन्, पृथिवीधारक, रूपभृत्ते नमः। देवाधिदेव, इन्द्रस्याश्रूणि पवित्रय।" ततः स भगवाञ् मां प्रति महाबाहो, कुरून् आनयने सम्बद्धं वाक्यमुवाच। तत्र बृहस्पतेः पुत्रः, महातेजाः, तपोविशिष्टः भरद्वाजः आसीत्। ततः सर्वे स्नेहसमन्विताः क्रमशः वरदानानि ददुः। कुम्भयोनि चर्म ददौ, भरद्वाजः मेखलां ददौ। वरुणिः मणिमालां ददौ, अङ्गिरा रेश्मवस्त्रं वेदं च ददौ। बृहस्पतिः महातेजाः विष्णवे कुम्भमदात्। मुनिभिः स्तुतः स वेदं सहाङ्गं शुश्राव, महाकथाभिः सह गन्धर्वैश्च सहितः। स लोकाचारकर्मणां बोधाय वेदेषु निपुणः अभवत्। स ततः भरद्वाजं ब्राह्मणश्रेष्ठं इदं वचनमुवाच— "त्रैलोक्ये दैत्याधिपतेः अश्वमेधयागः प्रवर्तते। तेन बलिः कुरुक्षेत्रं गतः इति अहं ब्रवीमि। वयं विष्णो, बलेर्यज्ञं गमिष्यामः; मा शुचः। मम सन्निधिं वद, तत्त्वेन ज्ञातुमिच्छामि।" भगवानुवाच— "मम रूपाणि अतीव पुण्येषु स्थलेषु निलीनानि। सर्वदिशः, पर्वतान्, समुद्रांश्च मम रूपैः व्याप्य स्थितम्, हे भरद्वाज। ब्रह्माद्याः स्थावरान्ताः, द्विजाः, विहङ्गमाः, पूजिताः, देहिनः च अदेहिनश्च, सर्वे बहुविधगुणयुक्ताः, पृथिव्याः पूर्त्यर्थं मया उत्पादिताः। तेषां दर्शनं वा स्तवनं वा, द्विजोत्तम, क्षणेन एव पापनाशनं भवति। गीत्याः, स्पर्शस्य, अन्यैः क्रियाभिश्च सर्वपापविनाशः सिध्यति।" "कृष्णांशे हयशीर्षा हास्तिनपुरे गोविन्दः, केदारदेशे माधवः, कुब्जाम्रदेशे शौरिः, तत्र हृष्टमूर्धजा। भद्रकर्णे जयेषः, विपाशायां द्विजप्रियः। गोकार्णे शुद्ध्यन्ते नृसिंहः, तत्र विश्वकर्मा। विषाखायूपे अजितः, हंसपदे हंसः। मणिमत्पर्वते शम्भुः, ब्रह्मण्ये प्रजापतिः। औषधिशिखरे विष्णुं विद्धि, मुनिश्रेष्ठ। गया नगरे गवांपतिर्देवो गदाधरः। महेन्द्रदक्षिणे पवित्रे शैले अर्धनारीश्वरः। साह्यपर्वते वैकुण्ठः, परियात्रे अपराजितः। मलयपर्वते सौगन्धिः, विंध्यपादे सदाशिवः। पाञ्चालदेशे पाञ्चालिकः, मधुपाटे स्वयंभूः, पुष्करे अयोगन्धिः। अत्रैव अविमुक्तं, अत्रैव लोला कीर्त्यते। कुमारधारायां बाह्लीषः, बर्हिणे कार्त्तिकेयः।" एवं भगवतः अनेकरूपाणि पुण्यस्थलेषु स्थितानि, तेषां दर्शनादिना पापविनाशः सिध्यति इति भगवान् भरद्वाजं प्रति उवाच।