भगवतः विष्णोः कृपया, तत्र महानपि दैत्यगणः प्रविष्टुं दुरापः अभवत्। तदा ब्रह्मचारिणः ते रुद्रस्य गणेषु शरणं प्राप्य तत्रैव स्थितवन्तः। भृगुपुत्रः शुक्राचार्यः, महर्षे, तान्सर्वान् यज्ञकर्मणि नेतृत्त्वं कृतवान्। स एव शुक्रः बलेः यथाविधि दीक्षां स्वयमेव संपादितवान्। तदा बलेः पृष्ठे चर्मणा च मृगस्य, विविधैः कुशैः च शोभितः आसीत्। हयग्रीवः, प्रलम्बः, मयः, बाणः च अग्रे स्थिताः, तैः सह अन्यैः दैत्यैः सहितः बलिः तत्रासीत्। सहस्रकन्यायाम् एकया मुख्यया, या मुनिपुत्री आसीत्, तस्याः अनुगमनं तारेकाक्षः कृतवान्। सा कन्या पृथिव्यां विचरन्ती मुक्ताभूत्। त्रिमासान् यदा व्यतीतान्, अग्नौ हविः समर्प्यमाणे, तदा देवमाता वामनरूपेण माधवम् अजनयत्। ततो ब्रह्मा महर्षिभिः सहितः तं महात्मानं भगवन्तं स्तोतुं उपागमत्। ते स्तुतिं कृत्वा ऊचुः—"नमस्ते, शत्रूणां इन्धनं दग्धार्यग्नये; नमस्ते, पापकाननं दह्यग्नये। नमः विश्वधारिणे, नमः परमपुरुषाय। पीताम्बरधारिणे, श्रीप्रियाय, जनार्दनाय नमः। सर्वभारधारिणे, पृथिवीधारिणे, रूपधारिणे च नमः। देवेश, इन्द्रस्य अश्रूणि क्षिप्रं अपाकुरु।" भगवतः वचः मम प्रति उक्तम्—"महतः कुरून् आनयित्वा इह आगच्छ।" तत्र बृहस्पतेः पुत्रः, तपोधनः भरद्वाजः, तेजस्वी, तत्र आगतः। तदनन्तरं सर्वे महर्षयः स्नेहेन पृथक् पृथक् वरान् अददुः। कुम्भयोनिः बलेः मृगचर्म दत्तवान्, भरद्वाजः मेखलां दत्तवान्। वरुणिः अक्षमालां, अङ्गिराः कौशं वेदं च दत्तवान्। बृहस्पतिः महातेजाः विष्णवे कमण्डलुं ददौ। ऋषिभिः स्तुतः सः वेदं सकलाङ्गं शुश्राव, महापुराणैः गन्धर्वैः च सहितः। सः वेदेषु पारङ्गतः अभवत्, लोकाचारकर्मणां बोधाय। ततः सः भरद्वाजं श्रेष्ठब्राह्मणं प्रति इदं वचनमुवाच—"त्रैलोक्यविख्यातं दैत्यपतिं बलेः अश्वमेधयज्ञः अत्र संपद्यते। तस्मात् बली कुरुक्षेत्रं गतः इति मया निगद्यते। वयं तत्र गच्छामः, विष्णो, मा विषादीः। मम आगमनं निवेदय; अहं तत्त्वेन ज्ञातुमिच्छामि।" अहं नानारूपेण परमपुण्यस्थलेषु वसामि। सर्वदिशः, पर्वतान्, समुद्रान् च मम रूपैः व्याप्य स्थितवान्, हे भरद्वाज। सम्पूर्णे लोके, ब्रह्माद्यन्तस्थावरपर्यन्तं, द्विजपक्षियुतं, देवान्, शरीरिणः, अशरीरिणः, विविधस्वभावयुक्तान्, सर्वान् मया एव धरण्याः पूर्तये सृज्यन्ते। तेषां केवलदर्शनं वा स्तुतिं वा कृत्वा, द्विजश्रेष्ठ, साक्षात् पापक्षयः भवति। कीर्तनस्पर्शादिभिः सर्वपापविनाशः सिध्यति। कृष्णांशे हयशीर्षा, गोविन्दः हस्तिनापुरे, माधवः केदारस्थले, शौरिः कुब्जाम्रदेशे, हृष्टमूर्धजा अपि तत्रैव। जयेषः भद्रकर्णे, द्विजप्रियः विपाशायाम्। गोकर्णे शुद्धिकृत्य नरसिंहः, विश्वकर्मा तत्र। अजितः विशाखायूपे, हंसः हंसपदे च स्थितः। एवं भगवतः लीला, ऋषिमुखैः स्तूयमानः, सर्वत्र प्रकटिता, पुण्यदा च आसीत्।