स्नात्वा शातद्रौ सलिलेषु ते विपाशां प्रति प्रस्थितवन्तः। ततः पवित्रां किरणां सूर्यरश्मिभिः प्रवहन्तीं समासाद्य, तत्र स्नात्वा परमपवित्रसलिलायामैरावत्यां अथेश्वरीं प्रति जग्मुः। तत्र मैत्रेयादयः मुनयः पुण्यनद्यां स्नानायावततारुः। तस्मिन्नम्भसि, द्विजोत्तम, महदद्भुतं चकार्यमभवत्। स्नात्वा सर्वे मुनयः सलिलात्सम्प्रत्युत्थाय, किं तदिति चिन्तयन्तः विस्मिताः सञ्जज्ञुः। ते तत्र श्यामं मयूरकण्ठाभं वनं ददृशुः, पक्षिस्वरैः प्रतिनादितम्। तत्रैव विस्तीर्णजटाजूटाः, नारद, भूमौ प्रविविशुः। दश्यर्धरमणीयवर्णैः, नभसि तारा इव, तत्सर्वं वनं पद्माकरेषु कोकनदैः पूरितमिव बभौ। हंसाः सरसि यथा, तथा ते प्रमुदितमानसाः तद्वनं प्रविश्य, पश्यन्तः सर्वतो वनानि धनवन्ति पश्यन्तः पश्चिमामभिमुखाः स्थिताः। उत्तरदिशं प्रति क्रौञ्चशुभ्रस्फटिकप्रभया विराजमानं तद्विमुक्तये दृष्टवन्तः। द्वापरान्ते तिष्यादौ धर्मायाश्रमः स्थापितः। तत्रैव तदविच्छिन्नजलपूर्णे स्थले परमसौख्यं लेभिरे। तत्रैव विश्वेश्वरः चतुर्भिः रूपैः पूर्वमेव प्रतिष्ठितः। तत्र सेवया तपसा ब्रह्मचर्येण च, नारद, तिष्ठन्तः असुरभीत्या तदविच्छिन्नगिरौ शरणं जग्मुः। कलिन्द्यां स्नात्वा दक्षिणदिशं प्रति प्रस्थितवन्तः। विष्णुग्रहेण तत्र महासुराणामपि प्रवेशः दुष्करः। रुद्रगणेषु शरणं कृत्वा ब्रह्मचारिणः तत्रैव स्थितवन्तः। तत्र शुक्रो भ्रिगुसुतः सर्वान् यज्ञकर्मणि नेतुम् आरब्धवान्। स एव बले दीक्षां सम्यगाचरन्, पृष्ठे चर्मणा मृगाजिनेन विविधान् दर्भान् च भूषयन् स्थितः। तत्र हयग्रीवप्रलम्बादिभिः, मायया बाणेन च सह, सहस्रयोषित्सु कन्यायां प्रमुखा मुनिसुता बभूव। पृथिव्यां विचरन्तीं तां तरकाक्षः अन्वगच्छत्। त्रिमासानां समाप्तौ वह्नौ हुतमाने, देवमातृ माधवं वामनरूपेण प्रसूतवती। ततः ब्रह्मा महर्षिभिः सह तं महात्मानं समुपेत्य स्तोत्रं जगाद। "नमोऽस्तु ते रिपुदाहाग्नये, नमो महापापवनदाहाय, नमो विश्वधारिणे, नमो पुरुषोत्तमाय। पीताम्बरधराय श्रीप्रियाय जनार्दनाय नमः। सर्वधारिणे, भूमिभृते, रूपधारिणे, नमोऽस्तु ते। देवेश, इन्द्रस्याश्रूणि क्षालय।" भगवान्मामुवाच, महाबाहो, कुरून् आनयने विषये। भरद्वाजः बृहस्पतेः पुत्रः तपसा समृद्धः तत्र बभूव। ततः सर्वे स्नेहेन परस्परं वरान् दत्तवन्तः। कुम्भयोनिः चर्म दत्तवान्, भरद्वाजः मेखलां दत्तवान्।