कलाग्नये, रुद्राय देवानां नाथाय च चर्मवसनाय अहं नमामि। सहस्रनेत्राय, कोकनदाय, हरिशंकराय च पुनः नमः। नित्यब्रह्मणि, ब्रह्मण्यां च परमेष्ठिने अहं प्रणमामि। धर्मराजाय, गरुडारूढाय देवाय च नमः। महायोगिने, अव्यक्ताय, पापनाशनाय च नमः। पापनाशनं शरण्यं च, यस्मिन अहं शरणं गतोऽस्मि, तस्मै नमः। यस्य नाम कीर्तनस्मरणश्रवणेन, जनः सौभाग्यं यशः च प्राप्नोति, बहूनां च पापानां नाशं लभते। एवं स्तुतिपूर्वकं, विरोचनसुतः बली महात्मा कुरुक्षेत्रं यज्ञकर्मार्थं आगतः। तत्र भृगुवंशसम्भूतः शुक्राचार्यः द्विजश्रेष्ठान् आहूय, कौशिकाङ्गिरसादीन् कुरुजनङ्गलदेशात् प्रस्थापयामास। ते सर्वे शातद्रुम् उपस्पृश्य, ततो विपाशां नदीं अगच्छन्। ततः सूर्यकिरणैः प्रवहन्तीं पुण्यां किरणां प्राप्तवन्तः। तत्र स्नात्वा, शुद्धजलां ऐरावतीं नदीं गत्वा, अथेश्वरीं प्रति जग्मुः। मैत्रेयप्रमुखाः मुनयः, हे ब्रह्मन्, तस्मिन पुण्ये नदीतीरे स्नातुमवतरन्। तस्मिन्नेव जले, द्विजोत्तम, अद्भुतं महद् आश्चर्यं समजनि। ततो स्नानात् सम्पूर्णाः ऋषयः उदतिष्ठन्। "किमेतत्?" इति चिन्तयन्तः विस्मयमगच्छन्। तत्र मयूरकण्ठसमानश्यामं काननं दृष्टवन्तः, पक्षिस्वरैः प्रतिध्वनितम्। ते मुनयः, विस्तीर्णजटाभारधारिणः, हे नारद, भूमौ प्रविष्टवन्तः। दशार्धरम्यवर्णैः, नभसि तारा इव, तद्वनं शोभितम्। तथा स कोकनदकुसुमैः पूर्णः वनः, पद्मवनस्य सरः इव आसीत्। हंसाः महाह्रदं प्रविशन्तः इव, ते प्रमुदितचित्ताः तत्र प्रविश्य सुखं अनुभूयुः। पश्चिमाभिमुखं तद्वनं धनवनैः आच्छादितम्। उत्तराभिमुखं, शुद्धस्फटिकप्रभया विमलं, मोक्षहेतवे शोभितम्। द्वापरान्ते तिष्यादौ धर्मार्थं तत्रैव आश्रमः स्थापितः। तस्मिन्नेव अविच्छिन्नसलिलयुक्ते स्थले, ते हर्षं लेभिरे। चतुर्भिः रूपैः, विश्वेश्वरः तत्र पूर्वमेव प्रतिष्ठितः। सेवया, तपसा, ब्रह्मचर्येण च, हे नारद, तत्र तस्याराधनं कृतम्। असुरभयात्, ते मुनयः अविच्छिन्नगिरौ शरणं जग्मुः। कलिन्दीजले स्नात्वा, दक्षिणदिशं प्रति प्रस्थिताः। विष्णोः प्रसादेन, महासुराः अपि तत्र प्रवेशं कर्तुं न शक्नुवन्ति स्म। रुद्रगणेषु शरणं कृत्वा, ब्रह्मचारिणः तत्रैव स्थिताः। शुक्रः भृगुनन्दनः, हे मुनिवर, सर्वान् यज्ञकर्मणि नेतुम् आरभत। स एव बलीमुपवेशनं विधिवत् कृतवान्। तस्य पृष्ठे मृगचर्म आसीत्, विविधान् कुशान् च धारयन्। हयग्रीवप्रलम्बादिभिः, मायाबाणमुख्यैः सह, सहस्रकन्यायां मुख्यां मुनिदुहितरं दृष्ट्वा, तारकाक्षः तां पृथिव्यां अन्वगच्छत्। त्रिमासानां व्यतीते, अग्नौ होमकाले, देवमातुः गर्भात् माधवः वामनरूपेण जातः।