ततः स तयोः परमपुरुषयोः प्रति वाक्यमुवाच। “क्व तपः, क्व जटाभारस्य भारः, क्व चैतौ उत्तमौ शस्त्रयुग्मौ?” इति। यः कश्चिद् यत् कुरुते, यदि समर्थः स्यात्, स एव तेन साध्यते। अहं तु अत्र स्थितः अस्मि, हे दैत्याधिप, धर्मसेतुकृत् इव। नरनारायणयोः युद्धे कोऽपि न समर्थः प्रतियुद्धाय। तथापि, यथायोग्यं, अहं नरनारायणयोः युद्धे जयिष्यामि। ततः धनुः संनद्ध्य, ज्यानिर्गमनेन भयंकरं शब्दं तेन ताडितः। स तु समं समं बाणान् मुमोच, दैत्यः तु सुवर्णशल्ययुक्तैः बाणैः तान् छित्त्वा व्यनाशयत्। क्रुद्धः स महाबाणं संधाय, विविधान् अन्यान् बाणान् ससर्ज। नरः पञ्च, ततः षट् तीक्ष्णबाणान् धनुषा रक्षितः ससर्ज। दैत्यपतिः षट्, त्रीन्, एकं च बाणं नरे ससर्ज, हे मुने। नरः षट्, सप्त, अष्ट, नव, षट् च बाणान् ससर्ज; दैत्येशः द्विसप्ततिं बाणान् मुमोच। ततः उभौ, महाक्रोधेन, अनन्तान् बाणान् ससर्जतुः। स तु दैत्यश्रेष्ठः सुवर्णशल्ययुक्तैः बाणैः तान् शीघ्रं छित्त्वा व्यनाशयत्। युद्धे तौ उभौ भीषणरूपैः दिव्यायुधैः अन्योन्यं समरमकरोताम्। महेश्वरास्त्रं च परमात्मनः शस्त्रं समं समं संधाय, सह पतितम्। स तु दैत्यः गदां बलात् गृहीत्वा, उत्तमात् रथात् शीघ्रं अवप्लुत्य पपात। तद्वै दृष्ट्वा, सः अपि युद्धोत्सुकः, तं पुरुषं पृष्ठतः समुपेत्य स्थितः। सः ख्यातः प्राचीनः महर्षिः, उत्तमवीर्यः, लोकपालः, नारायणः नाम्ना नारदः। सः गदां वेगेन परिवर्त्य सध्यं शिरसि प्रहारं चकार। तस्य नेत्राभ्यां भूमौ जलं पतितं, वह्निवृष्टिसमानं। सः शतधा भग्नः, विद्युत्पातेन शैलशिखरमिव, भूमौ पतितः। ततः स वीरः धनुः गृहीत्वा, तूण्यात् बाणं समादत्त। तदा क्रोधेन तस्य मुखं तमसावृतं, तेन स बाणं सध्यं प्रति मुमोच। अन्यैः बाणैः दैत्यं छित्त्वा विदारितवान्। ततः तौ अन्योन्यं सर्पवत् बाणैः, प्राणेषु प्रविशद्भिः, विदारितवन्तौ। युद्धदृशां तु उत्सुकाः जनाः तद् युद्धं द्रुतं, अद्भुतं, आश्चर्यरूपं दृष्टवन्तः। सध्यदैत्यवीरैः अपूर्वपुष्पवृष्टिः तत्र वृष्टा। तौ महाभान्धनुष्मन्तौ तं युद्धं प्रेक्षकाशां हर्षवर्धनं चक्रतुः। बाणवृष्टिभिः सर्वाः दिशः च अन्तरदिशश्च आवृताः। तीक्ष्णैः बाणैः प्रह्लादं सर्वेषु प्राणेषु विव्याध। सः पुरुषश्रेष्ठं हृदि, बाहुषु, मुखे च विव्याध। एकेन बाणेन, शशाङ्कप्रतिमेन, तद् छित्त्वा व्यनाशयत्। शीघ्रं धनुः संनद्ध्य, तीक्ष्णबाणवृष्टिं मुमोच। परमात्मा तु तीक्ष्णधारेण बाणेन तस्य धनुः छित्त्वा व्यनाशयत्। ततः, हे मुने, यत् गृहीतम् तत् अपि शीघ्रं छित्त्वा व्यनाशयत्। दीर्घां, कठिनां, लौहसम्पूर्णां गदां, ताम् अपि स महर्षिः पत्रिणा छित्त्वा व्यनाशयत्। पुरुषोत्तमः गदां वेगेन प्रक्षिप्य, सः तेन दशधा छित्त्वा, सा भूमौ भग्ना पतिता।