यदा किञ्चिदशुभं कर्म कायेन वा मनसा वाचा वा कृतं भवेत्, तद् वासुदेवस्य स्तुत्या शीघ्रं विनश्येत् इति निश्चितम्। परपीडनात् यः दोषः महानात्मसु जायते, स अपि लवणघटस्य सलिले विलयनवत् जलमध्य एव लीयताम्। यद् अन्यजन्मसु कृतं, यद्वा जीवितपथे कृतं, तदपि लवणघटस्य जलमध्य विलयनवत् क्षिप्रं नश्यतु। पुनः पुनः जनार्दनाय कृष्णाय नमः। अरिष्टकेशिचाणूरदैत्यशत्रुविनाशिने तस्मै नमः। कोऽन्यः हैहयराजस्य दर्पं बलात् नाशयितुं शक्नुयात्? को वा दशग्रीवं मन्त्रिभिः सह पुरीं च हन्ता भविष्यति? स एव हन्ता वा दण्डकर्ता वा, स देवदेवः। यद् ज्ञानतोऽज्ञानतो वा, काम्यस्य वा अकाम्यस्य वा संयोगेन कृतं, यद्वा महापापं, यद्वा उपपापं कथ्यते, तत्तद् सर्वं योगिनां कृच्छ्रं मांसस्य जलमध्य विनाशवत् नश्यतु। यः प्रतिदिनं ददाति वा पठति वा, स तयोः समत्वं लभते। स विष्णुलोकं प्राप्नोति—एवमेव मया प्रतिज्ञातम्। सः दैत्यः सर्वाङ्गैः संत्रस्तः मां मुमोचतु। ततः द्विजः कामरहितः पुनः तं रात्रिचरं सम्बोधितवान्। सारस्वत्याः कृतं विष्णोः स्तोत्रं तत्र प्रोक्तम्। सा देवी सर्वशान्तिदं विष्णोः स्तोत्रं उक्तवती। ततः स्तुत्या केशवात् शापजं पापं निवारणं लभिष्यसि। दृढभक्त्या तम् स्तौहि, ततो पापात् विमुक्तो भविष्यसि। यः भक्त्या स्तूयते, तदा हरिः नूनं सर्वपापानि जनानां नाशयति। तस्मिन्नेव क्षणे स महात्मा संयमी शालग्रामं तपस्यै गतवान्। दिव्यकर्मसु भक्तिमान् स रात्रिचरः तपश्चर्यां अकरोत्। स सर्वपापविमुक्तः विष्णुलोकं प्राप्तवान्। एतत् स्तोत्रं ब्राह्मणमुखनिविष्टया सरस्वत्या सम्यगुक्तम्। यः पठति, स सर्वपापविमुक्तिं प्राप्नोति। ततः आरभ्य वासुदेवं प्रति स्तुतिः प्रवर्तते— हे वासुदेव! ते नमः। हे बहुरूप! त्वां नमामि। हे श्रीनिवास! ते नमः। सृष्टिकर्त्रे नमः। धृतध्वजाय नमः। सत्यध्वजाय नमः। तालतल्पध्वजधारिणे नमः। गुरुध्वजधारिणे नमः। जयन्ताय, विजयाय, जयान्ताय, पराजिताय च नमः। अनाद्यन्तमध्यान्तहीन, कमलाजनप्रिय, तुभ्यं नमः। शुभञ्जयाय नमः। धनञ्जयाय नमः। हिरण्यगर्भाय, पद्मगर्भाय नमः। कालनाभाय नमः। महानाभाय नमः। धर्मनिवास, आप्निवास, श्रीनिवास, तुभ्यं नमः। सेनापते, कालपते, पुनः पुनः नमः। हरये, वनमालिने, भूधराय नमः। एवं स्तोत्रस्य प्रभावात् सर्वपापविमोक्षो लभ्यते, विष्णुलोकः प्राप्यते, च भक्तिः स्थिरा भवति।