सर्वेभ्यः नमः। इदं कथा-रूपेण वर्णयामि। अहं तं वासुदेवं शरणं गतवान्, यस्य ध्यानिनः चिन्तनं कुर्वन्ति। तं वासुदेवं परं ब्रह्म शरणं गतवान्। तं अक्षरं देवम् कर्मान्ते शरणं गतवान्। तं योगिनोऽपि न प्राप्नुवन्ति, तं शरणं गतवान्। तं अक्षरं प्रभुं यः सृजति, तं शरणं गतवान्। तं प्राचीनं स्वामिनं यः जातः, तं शरणं गतवान्। सृष्टिकाले स्रष्टा रूपेण स्थितं नित्यं तं नमामि। आदि-पुरुषं विष्णुं, प्राणिनां संहारकं, तं नमामि। आदिप्रभुं विष्णुं, प्राणिनां संहारकं, तं नमामि। यज्ञपुरुषं नित्यं विष्णुं तं नमामि। नित्यं रुद्रं अन्तरात्मानं तं नमामि। प्राणिनां संहारकं रुद्रस्वरूपं यः नृत्यति, तं नमामि। सर्वव्यापिनं प्रभुं, यस्मात् सर्वे उत्पन्नाः, तं नमामि। सर्वव्यापिनं प्रभुं, यस्य सर्वे अंशाः, तं नमामि। सर्वव्यापिनं प्रभुं, यस्य सर्वे केवलं एकमंशः, तं नमामि। सर्वव्यापिनं अनन्तं, सर्वेषु मध्ये स्थितं, तं नमामि। एवं विष्णुना मम सर्वपापानि नश्यन्तु। ज्ञानेन यः पापः ज्ञायते, स अपि मम नश्यतु। अनेकेषु जन्मेषु कर्मतः यः पापः उत्पन्नः, स अपि मम नश्यतु। दिनस्य सन्धिषु यत् पापं कृतं, कर्मणा, मनसा, वाचा—यद् अशुभं कृतं शरीरैः, मनसा, वाचा—तत् वासुदेवस्य स्तुत्या शीघ्रं विलयं गच्छतु। परेषां हिंसायाः दोषः, यः महात्मसु प्रवर्तते, स अपि जले लीयतां, यथा लवणपात्रं लीयते। यद् अन्येषु जन्मेषु कृतं, यद् जीवने कृतं, तत् अपि जले लीयतां, यथा लवणपात्रं लीयते। जनार्दनाय, कृष्णाय पुनः पुनः नमः। यः अरिष्टं, केशिं, चाणूरं, देवद्विषो हत्वा, तस्मै नमः। कोऽन्यः हयहराजस्य गर्वं बलात् नाशयितुं शक्नुयात्? को दशग्रीवं मन्त्रिणः नगरं च हन्ता भविष्यति? स एव संहारकः वा दण्डकर्ता वा, देवदेवः। ज्ञानात् वा अज्ञानात् वा, इच्छितेन वा अनिच्छितेन वा, यद् महापापं वा उपपापं वा कथ्यते, तत् सर्वं योगिनां कृते नश्यतु, यथा कच्चमांसं जले लीयते। यः एतद् ददाति वा पठति वा प्रतिदिनं, तस्य फलम् उभयम्। स विष्णोः लोकम् आप्नोति—एतत् सत्यं मम वचनम्। इदं राक्षसः सर्वाङ्गैः भीतः मां विसृजतु। द्विजः कामरहितः पुनः रात्रिचरं सम्बोधितवान्। विष्णोः स्तोत्रं सरस्वत्या रचितम्—सा विष्णवे शान्तिदं स्तोत्रं उक्तवती। इति कथा समाप्ता।