षष्ठे काले, तेन क्रूरहृदया सत्त्वेन, निर्दयं तत्र भक्षणं कर्तव्यम् आसीत्। तदा सः पुरुषः महतीं चिन्तां प्राप्तवान्, किंचिदपि वक्तुं न अशकत्। ज्ञानदानस्य विषये परमसंशयं प्रविष्टवान्। तदा सः प्रार्थयामास—सप्तजिह्वा वह्निः मां रक्षतु, व्रतानि सम्यग् आचरितानि वा न वा। अहं देवतान् नित्यं वेद्मि, अतः वह्निः मां रक्षतु। अहं तम् अवज्ञाय, सत्येन वह्निः मां रक्षतु। एवं सप्तर्षिणः आज्ञया सरस्वती स्वयम् अभिव्यज्यत। सा ब्रुवन्ती तस्याः द्विजकन्यायाः अभयम् अदात्—"मा भैः, दुःखात् त्वां मोक्ष्ये। सर्वमपि ते वक्ष्यामि, ततः त्वं मोक्षं प्राप्स्यसि।" ततः सः ब्राह्मणः अदृश्यरूपेण रात्रिचराय उक्तवान्। "यत् सर्वपापविमोचनं पुण्यवृद्धिकरं च अस्ति, तत् नूनम् सदा पठनीयम्। ये पठन्ति, तेषां बलं शान्तिश्च वर्धते। अहं विश्वेश्वरं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं परं देवम् नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं लक्ष्म्याः पतिं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं स्तुत्यैः स्तूयमानं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं भूमिभर्तारं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं महाबाहुं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं श्रीप्रियं नमामि, सः पापं मे व्यपोहयतु। अहं वासुदेवं अनिर्वचनीयम् आश्रितवान्। अहं तम् एव वासुदेवं योगिभिः ध्यान्यमानं शरणं गतवान्। अहं वासुदेवं परं ब्रह्म आश्रितवान्। अहं कर्मणः अन्ते अक्षरं देवम् आश्रितवान्। अहं तम् अप्ययोगिभिर् अप्राप्यं शरणं गतवान्। अहं तं अक्षरं प्रभुं स्रष्टारं शरणं गतवान्। अहं तम् आद्यं प्रजापतिं जातं शरणं गतवान्। अहं सृष्टिकाले स्रष्टारं स्थितं नित्यं नमामि। अहं तं आदिपुरुषं विष्णुं भूतसंहरणं नमामि। अहं तं विष्णुं आदिदेवं भूतसंहरणं नमामि। अहं तं नित्यं विष्णुं यज्ञपुरुषं नमामि। अहं तं नित्यं रुद्रं अन्तर्यामी पुरुषं नमामि। अहं तं भूतसंहरणं रुद्रात्मानं नर्तन्तं नमामि। अहं तं सर्वव्यापिनं प्रभुं येन सर्वे उत्पन्नाः, तम् नमामि। अहं तं सर्वव्यापिनं प्रभुं यस्य सर्वे अंशाः, तम् नमामि। अहं तं सर्वव्यापिनं प्रभुं यस्य सर्वे एकदेशः, तम् नमामि। अहं तं अनन्तं सर्वव्यापिनं सर्वमध्यमस्थितं नमामि। एवं विष्णुना मम सर्वपापानि नश्यन्तु। ज्ञानतः विज्ञातं पापं अपि मम नश्यतु। बहुजन्मकृतं कर्मपापं अपि मम नश्यतु।