महाबाहो, दानवाः जानन्ति यत् चक्रतीर्थं रसानलस्य गम्भीरेषु स्थितम् अस्ति। तत्र तैः नेमिषं गन्तुम् इच्छद्भिः सह तस्य कृत्यं उक्तम्। "वयं कमललोचनं पीताम्बरधरं अच्युतं द्रक्ष्यामः" इति तैः उक्त्वा, ते रसानलात् महान् सञ्चयः कृत्वा निर्गताः। नेमिषवनं प्राप्ताः, हर्षेण स्नात्वा, तत्र विचरन्तः सः पवित्रं सरस्वतीं शुद्धजलां दृष्टवान्। अन्येषां बाणान् मुखेषु सन्निविष्टान् परस्परं पाशबद्धान् अपि सः अपश्यत्। तद् दृष्ट्वा दानवराजः परमं क्रुद्धः अभवत्। ते तपस्यां मनः निवेश्य, उच्चजटिलाः आसन्। तेषां हस्ते शार्ङ्गधनुः, बलवती धेनुः, च अक्षय्यौ तूणी च आस्ताम्। ततः सः तयोः उत्तमपुरुषयोः वाक्यम् अवदत्— "कुत्र तपः, कुत्र जटाभारः, कुत्र च एते उत्तमास्त्रयुगले? यः यत् कर्तुं समर्थः, तेन तत् एव साध्यते।" तत्र तिष्ठन्तं दानवराजं धर्मसेतुकर्तारं प्रति, "नरनारायणयोः युद्धे कोऽपि समरं कर्तुं न समर्थः," इति उक्तम्। सः तु— "येन केनापि उपायेन अहं नरनारायणौ संग्रामे जयिष्यामि," इति प्रतिजज्ञे। ततः धनुः सञ्जय्य, ज्या आकृष्य, पाणिना भीषणं शब्दं चकार। समाना एव बाणान् सः मुञ्चन्, दानवः तान् सुवर्णशल्यैः बाणैः छित्त्वा नाशयामास। क्रुद्धः सः महद्धनुः नमयित्वा, अन्यान् विविधान् बाणान् अपि सन्दर्शयामास। नरः पञ्च ततः षड् तीक्ष्णान् बाणान् धनुषा रक्षितः मुमोच। दैत्यपतिः षट्, त्रयः, एकं च बाणं नरं प्रति मुमोच। नरः षट्, सप्त, अष्ट, नव, षट् च बाणान् विसृज्य, दानवराजः द्वात्रिंशदुत्तरद्विषष्टिं बाणान् सन्दर्शयामास। ततः तौ उभौ, महाक्रोधात्, अनन्तान् बाणान् मुमुचतुः। स तु दानवराजः सुवर्णशल्यैः बाणैः शीघ्रं तान् छित्त्वा नाशयामास। तत्र ते उभौ, भयंकररूपैः महास्त्रैः अन्योन्यं समरम् अकुरुताम्। महेश्वरास्त्रं च परमपुरुषास्त्रं च समं समागत्य पतिते। दानवराजः बलात् गदां गृहीत्वा, उत्तमात् रथात् शीघ्रं अवप्लुत्य स्थितवान्। तं दृष्ट्वा, सः अपि संग्रामे उत्सुकः, तं पुरुषं पृष्ठतः प्रत्यवर्तत। सः प्रसिद्धः प्राचीनः महर्षिः उत्तमवीर्यः, लोकपालकः नारदः, नारायणः नाम, तत्र आसीत्। सः गदां वेगेन परिभ्रम्य, साध्यं शिरसि बलात् ताडितवान्। तस्य नेत्राभ्यां जलं भूमौ पतितम्, यथा अग्निवृष्टिः स्यात्। सः पर्वतशृङ्गं विद्युत्प्रहारवद्, शतधा भग्नः अभवत्। वीरः धनुः गृहीत्वा, तूणेरः बाणं समादत्त। ततः तस्य मुखं क्रोधेन तमसि आवृतम्, तं साध्यं बाणं सन्दर्श्य सन्दर्शितवान्। अन्यैः बाणैः दानवं छित्त्वा विदारितवान्। ततः तौ उभौ सर्पसदृशैः बाणैः, प्राणेषु पतन्तः, अन्योन्यं विदारितवन्तौ। ये तत्र दृष्टुम् इच्छन्तः आसन्, ते तद् युद्धं शीघ्रं, अद्भुतं, चित्तहरं दृष्टवन्तः। साध्यदैत्यवीर्यः अपि अतुलां पुष्पवृष्टिं वर्षन्ति स्म। ते महाधन्विनः युद्धे दर्शकानां हर्षं वर्धयन्तः सम्यग् युद्धम् अकुरुताम्। तौ बाणवृष्ट्या सर्वदिक्चान्दिशः आवृत्य स्थितवन्तौ।