अथ कथा प्रवर्तते। तस्मिन्न दिने स ब्राह्मणः राक्षसस्य समीपं आगत्य एवमुवाच— "आचार्याय फलं समर्प्य अहं अद्यैव तव समीपं आगमिष्यामि। मम अत्र आगमनस्य उद्देश्यः आचार्ये प्राप्तं फलं समर्पयितुं अस्ति। यदा आचार्याय फलं दत्त्वा भविष्यामि, तदा पुनः अत्र आगमिष्यामि।" तदा राक्षसः प्रत्युवाच— "एवमपि देवः अपि एतस्मात् पापजीवने मुक्तः भविष्यति इति मे विश्वासः। यदि यथोक्तं करोति, तदा निःसंशयं तव मोचनं करिष्यामि।" ब्राह्मणः पुनः उवाच— "हे राक्षस! अहं तव व्रतस्य विरोधं न करिष्यामि, यत् कार्यं कर्तुं शक्यं तत् करिष्यामि।" राक्षसः पुनः विचारयामास— "सर्वदा कुत्सितानि कर्माणि अविवेकेन कृतानि। तस्मात् एतस्य पापस्य विनाशेन मोक्षः कथं सिध्यति, तत् उपायं वद।" ब्राह्मणः अपि पप्रच्छ— "एतादृशं दुष्टजन्म प्राप्त्वा मोक्षमार्गं वद, हे ब्राह्मण।" राक्षसः तस्मै उवाच— "यदा अहं क्षुधया पीडितः भविष्यामि, तदा तव मोक्षं निश्चितं दास्यामि। षष्ठे अवसरः, क्रूरचित्तः सन् अहं तव निःकृपया भक्षयिष्यामि।" एवं तयोः संवादे स ब्राह्मणः अत्यन्तं चिन्तायाम् पतितः, किमपि वक्तुं असमर्थः अभवत्। ज्ञानदाने विषये परमं संशयं प्रविष्टः। तदा स ब्राह्मणः अग्निं सप्तार्चिं स्मरन् प्रार्थयामास— "सप्तज्वलनः अग्निः मां रक्षतु, व्रतानि सम्यक् पालितानि वा न वा।" सः पुनः उवाच— "सर्वदा अहं देवतान् जानामि, अतः अग्निः मां रक्षतु।" पुनः— "तं राक्षसं उपेक्ष्य, सत्येन अग्निः मां रक्षतु।" एतस्मिन् काले सप्तार्चेः आज्ञया सरस्वती देवी प्रकटिता। सा ब्राह्मण्या कन्यां आश्वासयामास— "मा भैः द्विजकन्ये! अहं तव दुःखात् मोचनं करिष्यामि। सर्वं ते वदामि, ततः त्वं मोक्षं प्राप्स्यसि।" ततः स ब्राह्मणः अदृश्यः भूत्वा रात्रिचरं राक्षसं प्रति उक्तवान्— "यत् सर्वपापशुद्धये पुण्यवृद्धये च अस्ति, तत् निःसंदेहं सदा पठनीयम्। पठतः तस्य बलं शान्तिं च लभन्ते।" अनन्तरं स ब्राह्मणः भगवंतं प्रणम्य प्रार्थयामास— "विश्वस्य प्रभुं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। परं देवम् नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। लक्ष्म्याः पतिं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। स्तुत्यैः स्तुतं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। भूमेः धारयितारं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। महाबाहुं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु। श्रीप्रियं नमामि, स मम पापं अपाकरोतु।" पुनः स ब्राह्मणः वासुदेवम् शरणं गच्छति— "अनिर्वचनीयं वासुदेवं शरणं गतोऽस्मि। ध्यानिनः यं ध्यायन्ति, तं वासुदेवं शरणं गतोऽस्मि। परं ब्रह्म वासुदेवं शरणं गतोऽस्मि। कर्मणः अन्ते अक्षरं देवं शरणं गतोऽस्मि। योगिनः अपि यं न प्राप्नुवन्ति, तं शरणं गतोऽस्मि। अक्षरं प्रभुं सृष्टिं कुर्वन्तं शरणं गतोऽस्मि। पुरातनं गुरुम् उत्पन्नं शरणं गतोऽस्मि।" "सृष्टिकाले सृजितारं नित्यं नमामि। आदिपुरुषं विष्णुं भूतनाशकं नमामि। मूलप्रभुं विष्णुं भूतनाशकं नमामि। नित्यं विष्णुं यज्ञपुरुषं नमामि।" इति स ब्राह्मणः भगवतः स्तुतिं कृत्वा मोक्षमार्गं प्रार्थयामास।