यथा मम पापक्षयः सम्पद्यते, तथा त्वं कुरु, महाभाग। ततः स महात्मा मुनिः दीर्घकालं चिन्तयित्वा प्रत्युवाच—एषा वस्तुतः उचितं, पापक्षयः हि हितकरः। तस्मात् त्वं, सौम्य, तान् ब्राह्मणान् पृच्छ, ये शिक्षायाम् रमन्ते। तदनन्तरं, तस्य मनसि चिन्तया क्लिष्टेन्द्रियस्य, स पृच्छति—कथं पापक्षयः सिध्यति इति। सः राक्षसः षष्ठे षष्ठे काले एकमेव प्राणिनं ग्रसति स्म। तदा सः फलेभ्यः जीवन् शिष्यं दृष्टवान्, यः तत्र आगतः। स जीविते निराशः सन्, निशाचरं सौम्यया वाचा सम्बोधितवान्—ब्रूहि, भवतः कल्याणं स्यात्; अहं अत्र अस्मि, मां उपदिश। यो दीनः, महापापी, निर्दयः, ब्राह्मणद्वेषी च, तस्य पापक्षयस्य उपायं ब्रूहि। अहं अद्यैव आगमिष्यामि, गुरवे फलं दत्त्वा। मम अत्रागमनस्य कारणं, फलं प्राप्तं गुरवे दातुम् अस्ति। यदा अहं गुरवे फलं दास्यामि, तदा पुनः अत्र आगमिष्यामि। एवं कृत्वा अपि, मम मतं—एवं पापजीवनात् देवोऽपि विमुक्तः स्यात्। यदि यथोक्तं करोषि, तदा निःसंशयं त्वां मोक्षयामि। अहं तव व्रतम् अतिक्रान्तुं न करिष्ये, हे राक्षस, यत् उचितं तत् एव करिष्यामि। मम बुद्धिः सदा अनवधारितया दुष्कृत्येषु प्रवृत्ता। कथं तस्य पापस्य नाशेन मोक्षं प्राप्नुयाम्, तत् ब्रूहि। एतादृशं पापयोनिम् प्राप्य, मुक्तिपथं ब्रूहि, हे ब्राह्मण। मम तृश्यन्तं मां लब्ध्वा, त्वं नूनं मोक्षं प्राप्स्यसि। षष्ठे काले, निर्दयचित्तः सन्, अहं त्वां निःस्नेहं ग्रसिष्ये। एवं सः महतीं चिन्तां प्राप्तः, किमपि वक्तुं न अशक्नोत्। ज्ञानदानस्य विषये परमं संशयं प्रविष्टवान्। सः प्रार्थयते—सप्तजिह्वाग्निः मां रक्षतु, यथाव्रतम् वा, अथवा अनव्रतम्। अहं सदा देवान् वेद्मि; अतः अग्निः मां रक्षतु। तं उपेक्ष्य, सत्येन अग्निः मां रक्षतु। तदा सप्तर्षेः आज्ञया सरस्वती प्रकटिता। सा उवाच—मा भैः, द्विजकन्ये, अहं त्वां दुःखात् मोक्षयिष्यामि। सर्वं ते कथयिष्यामि; ततः त्वं मोक्षं प्राप्स्यसि। ततः ब्राह्मणः अदृश्यत्वं गत्वा निशाचरं सम्बोधितवान्। यत् सर्वपापशुद्धये पुण्यवृद्धये च भवति, तत् निःसंशयं सदा पठनीयम्; पठतां बलं शान्तिं च ददाति। अहं जगन्नाथं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं परं देवम् नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं लक्ष्म्याः पतिं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं स्तुत्यैः स्तुतं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं भूमिधरं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं महाबाहुं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। अहं श्रीप्रियं नमामि; स माम् पापात् विमोचयतु। वसुदेवमेव अनिर्वचनीयम् शरणं प्रपन्नोऽस्मि।