सर्पाः गरुडेन निगृहीता इव, त्वरितं सौम्या भूयुः। भूताः, विनायकाः, क्रूरपुरुषाः, जृम्भकाः, पक्षिणः—ते सर्वे विष्णोः चक्रध्वनिना ताडिताः मम प्रति सौम्या भूयुः। ये बलं तेजः च हरन्ति, छायां च विनाशयन्ति, तान् कूष्माण्डान् विष्णोः चक्रध्वनिना ताडिताः नश्यन्तु। वासुदेवस्य, देवदेवस्य, स्तुत्या मम एषा सिद्धिः अस्तु। यः तं स्तुत्यं प्रभुं, अनन्तं, अचलं जनार्दनं नमति, स न पतति। अच्युतस्य नाम्नः स्तुत्येन सत्येन, मम त्रिविधं दुःखं नश्यतु। तत्र स्थिता अपि बलवती राक्षसी आगच्छत्। तस्य बलं आकस्मात् नीतम्, सा चतुर्मासं तस्थौ। जपसमाप्तौ, सा रात्रिचरं ददर्श। तं दृष्ट्वा, करुणया पूर्णा, रात्रिचरं सान्त्वयत्। स्वभावं अवलोक्य, सा पृथिवीं तेजसा रक्षयत्। ब्राह्मणं प्रति उवाच—"कृपया भव," स्वकृत्येन संतप्ता। "अस्माभिः निर्दोषाणां लघुभूतानां विनाशः कृतः। पापस्य निवारणाय धर्मं उपदिश," इति। राक्षसस्य तान् वचनान् श्रुत्वा, ब्राह्मणश्रेष्ठः, त्वरितं धर्ममार्गस्य जिज्ञासा उत्पन्ना। "त्वया सह संगमेन, ब्राह्मण, परमवैराग्यं प्राप्तम्। यस्य संगमेन परमवैराग्यं लब्धम्—यथा मम पापक्षयः, तथा कुरु, महात्मन्।" स महात्मा मुनिः दीर्घं चिन्तयित्वा प्रत्युवाच—"सत्यं, पापक्षयः हितः। ब्राह्मणान् पृच्छ, सौम्य, ये शिक्षायाम् रमन्ते।" तस्य चिन्तया इन्द्रियाणि व्याकुलानि—"कथं पापक्षयः साध्यः?" प्रतिक्षष्ठे एकं जीवम् अदत्। ततः फलं जीवन् शिष्यं आगतम् अपश्यत्। जीवननिराशः, स रात्रिचरं सौम्यं वचनं उवाच—"ब्रूहि, शुभं ते अस्तु; अहं अत्र अस्मि, मां उपदिश।" "यो दीनः, अत्यन्तपापी, निर्दयः, ब्राह्मणद्वेषी—अद्यैव त्वं मम समीपं आगमिष्यसि, आचार्याय फलं दत्त्वा। मम प्रयोजनं, आचार्याय लब्धं फलं समर्पयितुम्। फलं आचार्याय दत्त्वा, पुनः अत्र आगमिष्यामि। देवः अपि एतस्मात् पापजीवने विमुक्तः स्यात्, इति मे विश्वासः। यदि यथोक्तं कुर्याः, न संशयः, विमोक्ष्ये।" "यद् मम व्रतं न लङ्घयति, तत् राक्षस, करिष्यामि। अज्ञानात्, सर्वदा दुष्कृत्यम् अकरवम्। केन उपायेन, तस्य पापस्य नाशेन, मोक्षं प्राप्नुयाम्, वद।" "एतत् दुष्टजन्म लब्धम्, ब्राह्मण, तस्मात् मोक्षमार्गं वद।" "ततः, मम क्षुधया पीडितस्य, निःसन्देहं त्वं मोक्षं प्राप्स्यसि।