तस्यैव कर्मदोषात् सः अन्यं जीविकाविधानं न चिच्छेद। ये यद् बाह्वन्तरगतं तस्य, तद् घोरकर्मणा सः जगर्ह। एवं कालो महान्तः अतिवर्तत, वयश्च तस्याभिवृद्धम्। स तु महात्मा, सदा उद्वाहितबाहुः, जितेन्द्रियः, योगवित्, शुद्धात्मा, दक्षः, सम्पूर्णं वासुदेवभक्तः आसीत्। पश्चिमदिशि विष्णुः शार्ङ्गधन्वा स्थितः, उत्तरदिशि मम खड्गधारी स्थितः। भूमौ हरिर्वराहरूपेण विराजते, व्योम्नि नृसिंहरूपेण स्थितः। एषा किरणमाला दुष्प्रेक्ष्या, प्रेतपिशाचनिशाचरविनाशनाय प्रसारिताऽस्ति। सः दैत्यपिशाचडाकिनीविनाशकः। पशुमानुषकूष्माण्डप्रेतादीन् सर्वान् समूलं नाशयतु। ते सर्वे गरुडवशीकृतसर्पवत् शीघ्रं शमं यान्तु। प्रेतविनायकक्रूरपुरुषजृम्भिकापक्षिणः च—सर्वे विष्णुचक्रनिनादघातेन मयि शमं यान्तु। ये बलविघातकाः छायानाशकाश्च, ते कूष्माण्डा विष्णुचक्रनिनादेन विनश्यन्तु। वासुदेवस्तुत्या मम तथा स्यात्। यः तं स्तुत्यं अनन्तं अच्युतं जनार्दनं प्रणमति, सः न पतति। एष सत्यः, अच्युतनामस्तुत्या मम त्रिविधदुःखं नश्यतु। तत्रापि सः महाबलः राक्षसः स्थित्वा अपि उपजगाम। तस्य सैन्यं सहसा अपसारितम्, चतुर्मासं सः तत्र स्थितवान्। जपसमाप्तौ, तं निशाचरं ददर्श। तं दृष्ट्वा, करुणया पूर्णः, निशाचरं सान्त्वयामास। स्वस्वरूपज्ञानाय, सः तेजसा पृथिवीं रक्षितवान्। सः ब्राह्मणं उवाच—"भगवन्, कृपां कुरु। स्वकर्मदुःखितः अस्मि। निर्दोषाणां लघुभूतानां विनाशः मया कृतः। पापनाशाय धर्मं मां उपदिश।" तस्य राक्षसस्य वचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणश्रेष्ठः—तस्य मनसि धर्ममार्गज्ञानस्य आकाङ्क्षा उत्पन्ना। "तव संगेन, ब्राह्मण, परमवैराग्यं जातम्। येन संगेन परमवैराग्यलाभः, तेनैव पापकर्मनाशः मम स्यात्, महात्मन्, तथा कुरु।" ततः स महात्मा मुनिः, दीर्घं चिन्तयित्वा, प्रत्यवदत्—"एतद् उचितं, पापनिवृत्तिः हितकारिणी। त्वं तान् ब्राह्मणान् पृच्छ, ये शिक्षायां रमन्ते।" सः चिन्तासंतप्तेन्द्रियः, पापनाशोपायं पृच्छन्, षष्ठे षष्ठे काले एकं प्राणिनं जगर्ह। तदा सः फलाहारं ब्रह्मचारिणं आगतम् अपश्यत्। जीवितनिराशः सः, मृदु वाचा निशाचरं उवाच—"ब्रूहि, शुभं ते अस्तु, अहं तत्र अस्मि, मां उपदिश।