ते विस्मयविस्तीर्णनेत्राः जनार्दनं स्तुत्वा प्रशंसन् स्थिताः। गजेन्द्रस्य मोक्षं दृष्ट्वा तेन इदं वचनं उक्तम्— "सः परमं सिद्धिं प्राप्नोति, तस्य दुष्टस्वप्नाः विनश्यन्ति। गजेन्द्रस्य मोक्षेण, इह तु जनः तत्क्षणात् पापात् विमुक्तः भवति। एतस्य पाठेन, नूनं पापबन्धनात् मुक्तिः लभ्यते, यथा गजेन्द्रः मोक्षं प्राप्तवान्। अहं तं दिव्यं, गुह्यं, पुरातनं पुरुषं, लोकनाथं, उत्तमं नमामि। तस्य स्तुतेः, श्रवणस्य, चिन्तनस्य च, पापक्षयः साध्यते।" ततः एकः जनः, परपीडनपरः, अधमः, स्वभावतः क्रूरः आसीत्। तस्य आयुः क्षयमाणे, भीषणः रात्रिचरः उत्पन्नः। सः क्रूरकर्मणा जीविकां उपार्जयन्, विशेषतः तस्य असुरस्वभावात्। तस्य दोषात्, सः अन्यां जीविकां न इच्छति। यद् यद् तस्य बाहुयुग्मस्य गम्यते, तत् सः उग्रकर्मणा भक्षयति। एवं महाकालः व्यतीतः, वृद्धिः अपि जातः। तस्य उन्नतत्वं आसीत्, सदा संयत इन्द्रियः, बाहू उत्तोल्य स्थितः। स योगविद्, शुद्धः, कुशलः, सर्वथा वासुदेवभक्तः आसीत्। पश्चिमे विष्णुः शार्ङ्गधन्वा तिष्ठति, मम उत्तरतः खड्गधारी। हरिः वराहरूपे पृथिव्याम्, नृसिंहः आकाशे मम। एषा किरणमाला, दुष्प्रकर्ष्या, भूतपिशाचरात्रिचरनाशाय। सः असुराणां, पिशाचानां, शाकिनीदाकिनीभूतनाशनः। पशून्, मानवान्, कूष्माण्डान्, भूतान्, अन्यांश्च सर्वान् नाशयतु। ते सर्वे गरुडेन दमिताः सर्पवत् शान्ताः सन्तु। भूताः, विनायकाः, क्रूरजनाः, जृम्भकाः, पक्षिणः— सर्वे विष्णुचक्रध्वनिप्रहारात् मम शान्ताः सन्तु। ये बलवीर्यहराः, छायानाशकाः— ते कूष्माण्डाः विष्णुचक्रध्वनिप्रहारात् नश्यन्तु। वासुदेवस्तुत्या, देवदेवेन, मम तदस्तु। यः तं स्तुत्यं, अनन्तं, अचलं जनार्दनं नमति, स न पतति। अच्युतस्य नामस्तुत्या, सत्येन, मम त्रिविधं दुःखं नश्यतु। ततः अपि बलशाली राक्षसः, स्थित्वा, समीपं आगच्छत्। तस्य शक्तिः सहसा अपचालिताः, सः चत्वारि मासानि स्थितः। पाठसमाप्तौ, सः रात्रिचरं अपश्यत्। तं दृष्ट्वा, करुणया पूर्णः, रात्रिचरं सान्त्वयत्। स्वभावं ज्ञातुम्, पृथिवीं शक्त्या रक्षितवान्। ब्राह्मणं प्रति उवाच— "कृपया भव," स्वकर्मदुःखितः। "निर्दोषाणां लघुकायानां विनाशः कृतः। पापनाशाय धर्मं उपदिश।" राक्षसस्य तानि वचनानि श्रुत्वा, ब्राह्मणश्रेष्ठः— सहसा धर्ममार्गविचाराय इच्छा उत्पन्ना। "तव संसर्गात्, ब्राह्मण, परमवैराग्यं प्राप्तम्। यस्य संसर्गात्, परमवैराग्यं प्राप्तम्...