तदा तयोः सम्यक् पूजितः देवानां प्रभुः भगवान् विष्णुः। तं च स्मरन्ति ये जनाः, भक्त्या धृतचित्ताश्च, तेषां दुष्टस्वप्ननाशः स्यात्, शुभस्वप्नसम्भवश्च। तथा नरसिंहः च सर्पेन्द्रः च, सृष्टिसंहारकारिणौ, तेषां पापात् विमुक्तिः पुण्यलोकप्राप्तिश्च। स भगवान् हस्तेन गजेन्द्रं गन्धर्वं च स्पृशन्, ब्राह्मणं नारायणपरायणं शरणं जगाम। पापबन्धनशापेन स अद्भुतं कर्म चकार, गृहीत्वा तं मोक्षं ददौ। स पुण्यश्लाघ्यः विष्णुः, अगम्यगतिर्भूत्वा, ततः प्रस्थितवान्। तौ हृष्टरूपौ, महात्मानं नारायणं हरिं प्रणेमतुः। विस्मयविस्तृतलोचनौ जनार्दनं स्तुत्वा, तस्य गजेन्द्रमोक्षणं दृष्ट्वा, वाक्यम् उक्तवन्तौ। स मोक्षं प्राप्नोति, तस्य अशुभस्वप्ननाशः स्यात्। गजेन्द्रस्य मोक्षदर्शनेन, तत्र त्वरया पापात् विमुक्तिः स्यात्। अस्य पाठेन, गजेन्द्रवत्, बहुपापबन्धनात् विमुक्तिः लभ्यते। स देवः गुह्यः सनातनः पुरुषः, लोकनाथः उत्तमः, तस्मै नमामि। तं स्तुत्वा, शृण्वन्, चिन्तयन् च, पापक्षयः प्राप्यते। अथ कश्चन जन्तुः, परपीडनरतो, हीनः, निर्दयः स्वभावतः, तस्य आयुः क्षीणसमये, भयङ्करः निषाचरः जातः। स तु क्रूरकर्मणा जीविकां लब्ध्वा, असुरभावात्, अन्यं वृत्तिं न वव्रे। यद् यद् हस्तगतम्, तद् तद् घोरकर्मणा भक्षयामास। एवं कालः महान् अतीतः, वार्धक्यं च समुपस्थितम्। किन्तु स उत्तमः, उर्ध्वबाहुः, नित्यसंयतइन्द्रियः, योगविद्, शुद्धः, दक्षः, वासुदेवैकनिष्ठः आसीत्। पश्चिमे विष्णुः शार्ङ्गधन्वा, मम उत्तरतः खड्गधारी स्थितः। पृथिव्याम् वराहरूपधारी हरिः, दिवि नरसिंहः मम रक्षां करोति। एषा किरणमाला, दुष्प्रेक्षा, भूतप्रेतनिषाचरनाशनाय। दैत्यभूतपिशाचडाकिनीनाशिनी सा। पशुमानुषकुष्माण्डभूतादीन् सर्वान् विनाशयतु। गरुडवशगसर्पवत् ते सर्वे मम शीघ्रं शमं यान्तु। भूताः विनायकाः क्रूरपुरुषाः जृम्भकाः विहङ्गमाः च, विष्णुचक्रनिनादेन मम सौम्याः भवन्तु। ये बलतेजोहर्तारः छायाविनाशकाः च, ते कुश्माण्डाः विष्णुचक्रनिनादेन नश्यन्तु। वासुदेवस्तुत्या, देवादिदेवस्य, मम सौम्यं स्यात्। यः स्तौति तं स्तुत्यं प्रभुं, अनन्तं अच्युतं जनार्दनं, स न पतति। अस्य सत्यस्य, अच्युतनामस्तुत्या, मम त्रिविधमपि क्लेशं नश्यतु। तदा अपि स महाबलः राक्षसः, स्थित्वा, समीपमागच्छत्। तस्य बलं सहसा नष्टम्, स चतुर्मासं तस्थौ।