अहं सदा देवानां प्रभुं, सूक्ष्मातिसूक्ष्मं, शरणं प्रपद्ये स्म। सहस्रशिरसं, अनन्तं, महात्मानं तं नमामि। ब्रह्मादीनां परमगतिकं तं सर्वे स्तुवन्ति। हे सुब्रह्मण्य, नमस्ते; शरणागतं मां रक्ष। तदा शङ्खचक्रगदाधरः विष्णुः तुष्टः अभवत्। स जगन्नाथः, विश्वधारिणि गरुडस्योपविष्टः, तपोमयः, अचिन्त्यात्मा मधुसूदनः, शीघ्रं तं उद्धृतवान्। स शरणागतं नागराजं बन्धनात् विमोचयामास। कृष्णेन हतं मकरं स्वर्गं प्राप्तम्। तस्मिन् भीषणे काले, गजेन्द्रगन्धर्वौ सह समागतौ। ततः तौ भगवन्तं देवानां प्रभुं सम्यगर्चितवन्तौ। ये जनाः भक्त्या, धृतचित्ताः, एतद् स्मरन्ति, तेषां दुष्स्वप्नाः विनश्यन्ति, शुभस्वप्नाः जायन्ते। नरसिंहश्च नागराजश्च, सृष्टिसंहारकारिणौ, अपि स्मर्यन्ते। तेषां सर्वपापविनिर्मुक्तिः पुण्यलोकप्राप्तिश्च स्यात्। भगवान् हस्तेन गजं गन्धर्वं च स्पृष्टवान्। सोऽपि ब्राह्मणं, नारायणपरायणं, शरणं जगाम। पापबन्धनशापात् स आश्चर्यकर्म कृत्वा गृहीतवान्। अनवद्यचरितः स भगवान् विष्णुः तत्रातिदुरूहगतिः, ततः प्रस्थितवान्। तौ च महात्मने नारायणाय हरये प्रणम्य, विस्मितलोचनौ जनार्दनं स्तुतवन्तौ। गजेन्द्रस्य मोक्षं दृष्ट्वा, स इदं वचनमुवाच— यः तं संस्मरति, स परमां सिद्धिं प्राप्नोति; तस्य पापदुष्स्वप्नाः विनश्यन्ति। गजेन्द्रमोक्षेण तत्रैव पापात् मुक्तिः लभ्यते। एतत् पठता, यथैव गजेन्द्रः मोक्षं प्राप, तथा बहुपापबन्धनात् विमुक्तिः स्यात्। तं दिव्यं रहस्यं पुराणपुरुषं, लोकानां श्रेष्ठं, नमामि। स्तुत्या, श्रवणेन, चिन्तया च, पापविनाशः सुलभः। किल, एकः पुरुषः परपीडनरतो, अधमः, निर्दयः चाभूत्। तस्य प्रायः आयुः समाप्ते सति, भीषणः निशाचरः जातः। स पिशाचकर्मणा जीविकां कृतवान्, विशेषतः असुरभावात्। तस्यैव कर्मदोषात् अन्यां वृत्तिं न वव्रे। यद् यद् हस्तगम्यं तद् घोरकर्मणा भक्षयामास। एवं दीर्घकालः अतीतः, वयसि च वर्धमाने। स तु श्रेष्ठः, उद्यतबाहुः, नित्यं जितेन्द्रियः। योगविद्, शुद्धः, दक्षः, वासुदेवैकनिष्ठः। पश्चिमे विष्णुः शार्ङ्गधन्वा, उत्तरे खड्गधारी स्थितः। हरिः वराहरूपेण भूमौ, नरसिंहः व्योम्नि तिष्ठति। एष तेजोराशिः, दुर्दर्शः, भूतपिशाचनिशाचरविनाशनाय। स राक्षसपिशाचभूतडाकिनीविनाशकः। पशून्, मनुष्यांश्च, कूष्माण्डान्, भूतगणांश्च, सर्वान् समूलं नाशयतु।