देवानां रहस्यं यत् सनातनं पुरुषं विद्वांसः कथयन्ति, तस्मिन अहं शरणं प्रपद्ये। तं सनातनं विष्णुं परमं शरणं, अनुत्तमगुणैः तुष्टं प्रभुं समुपगच्छामि। वेदनिधिं, देवेशं, महाबलिनं जनार्दनं विष्णुं शरणं याचे। पीताम्बरधारिणं, माल्यभूषितं, सुवर्णतेजसा विराजमानं केशवं समुपगच्छामि। आत्मसंयमिनं, आदित्यरुद्राश्विनवसुसमशक्तिं, अच्युतं प्रभुं शरणं प्रपद्ये। सूक्ष्मं, अचलं, उत्तमं, भयहरं तं शरणं गच्छामि। वैतराग्यैः तपस्विभिः प्राप्तं परमं पदं शरणं याचे। भक्त्या भक्तवत्सलं, शरणागतशरण्यं शरणं गच्छामि। योगात्मानं, महात्मानं जनार्दनं प्रणम्य शरणं गच्छामि। सूक्ष्मातिसूक्ष्मं, ब्राह्मणप्रियं नारायणं शरणं गच्छामि। सदा देवेशं सूक्ष्मातिसूक्ष्मं शरणं प्रपद्ये। सहस्रशीर्षसं अनन्तं महात्मानं नमामि। स एव ब्रह्मादीनां परमगतिर्भवति, सर्वे तम् स्तुवन्ति। हे सुब्रह्मण्य, नमस्ते; त्वां शरणं प्रपन्नं मां रक्ष। एवं विष्णुः शङ्खचक्रगदाधरः तुष्टः अभवत्। स जगन्नाथः, तपसा समृद्धः, गरुडारूढः, लोकाधारः, तत्र स्थितः। अपरिमितात्मा मधुसूदनः शीघ्रं तं उद्धृतवान्। स शरणागतं नागराजं बन्धनात् विमोचयामास। कृष्णेन हतं ग्राहं स्वर्गं प्राप्तम्। तस्मिंस्तु संकटकाले गजेन्द्रगन्धर्वौ सह एकत्र अभवताम्। ततः तयोः सम्यक् विधिना देवेशः पूजितः। ये जनाः भक्त्या धृतचित्ताः सदा एतद् स्मरन्ति, तेषां दुःस्वप्नाः विनश्यन्ति, शुभाः स्वप्नाः जायन्ते। नृसिंहः च सर्पराजः च, सृष्टिसंहारकर्तारौ अपि, स्मर्येते। त एव सर्वपापेभ्यः विमुक्ताः पुण्यलोकं प्राप्नुवन्ति। स भगवान् हस्तेन गजं च गन्धर्वं च स्पृष्टवान्। नारायणपरायणं ब्राह्मणं अपि शरणं गच्छति स्म। पापक्लेशशापबन्धनात् स आश्चर्यकर्म कृत्वा ग्राहितवान्। ततः स भगवाँल्लोकानां प्रभुः, अगम्यगतिर्विष्णुः, तस्मात् निर्गतः। तौ गजेन्द्रगन्धर्वौ महात्मानं नारायणं हरिं प्रणम्य स्तुत्वा, विस्मयविस्तृतलोचनौ जनार्दनं प्रशशंसताम्। गजेन्द्रस्य मोक्षं दृष्ट्वा, गन्धर्वः वाक्यम् उवाच। स परमां सिद्धिं प्राप्नोति, तस्य पापदुःस्वप्नाः विनश्यन्ति। गजेन्द्रमोक्षेण तत्रैव जनः पापात् मुक्तिं लभते। एतस्य पाठेन बहुपापबन्धनात् विमुच्यते, यथा गजेन्द्रः मोक्षं प्राप्तः। तं दिव्यं गुह्यं पुराणं पुरुषं लोकनाथं उत्तमं नमामि। तस्य स्तुत्या, श्रवणेन, चिन्तनाच्च जनः पापनाशं प्राप्नोति। कस्मिंश्चित् काले कश्चन अन्यजनहिंसायाम् रतः, अधमः, क्रूरः च स्वभावतः आसीत्। तस्य आयुः क्षीणस्य रात्रौ भयानकः पिशाचः उत्पन्नः। स तु पिशाचः दैत्यभावात्, क्रूरकर्मणा जीविकां कुर्वन्, जगौ।