संसारनाथं दिव्यं शिवं हरिं च नमस्कृत्य, देवतानां परात्मानं विश्वरूपं नारायणं प्रणमामि। धनुष्चक्रखड्गगदाधरं तं परमं पुरुषं नमामि। अच्युतं देवराजश्रेष्ठं वरप्रदं ब्रह्मेन्द्ररुद्रमुनिसुरवन्दितं नमस्करोमि। पीताम्बरधारिणं मधुकैटभविनाशकं सुशिरोमणिमण्डितं जगदात्मकं प्रणमामि। विविधविचित्रमुकुटकङ्कणभूषितं वरदं परमेश्वरं वन्दे। वरदं योगिनां नाथं शुद्धं, देवेशस्य विघ्नविनाशकं वीर्यवन्तं प्रणमामि। आत्महिताय कर्म कुर्वन्तं महावराहं नारायणं नमस्करोमि। युगान्तस्थितं पुराणपुरुषं देवदेवं शरणं प्रपद्ये। क्षेत्रज्ञं आत्ममूलं श्रेष्ठं वासुदेवं शरणं गच्छामि। येन देवाः परमं रहस्यं शाश्वतं पुरुषं वदन्ति, तस्मिन्नेव शरणं प्रपद्ये। अनुत्तमगुणसन्तुष्टं परमाश्रयं शाश्वतं विष्णुं प्रभुं समाश्रये। वेदनिधिं देवेशं महाबलिनं विष्णुं जनार्दनं शरणं व्रजे। पीताम्बरधरं केशवं हारमण्डितं सुवर्णप्रभं समाश्रये। आदित्यरुद्राश्विनिवसुसमशक्तिमन्तं अच्युतं स्वधृतिं प्रभुं शरणं प्रपद्ये। सूक्ष्मं स्थिरं श्रेष्ठं निर्भयदायकं शरणं व्रजे। वैराग्ययुक्तैर्मुनिभिरधिगम्यं परमं पदं शरणं गच्छामि। भक्तवत्सलं शरणागतत्राणं भक्त्या शरणं व्रजे। योगात्मानं महात्मानं जनार्दनं शरणं प्रपद्ये। सूक्ष्मातिसूक्ष्मं ब्राह्मणप्रियं नारायणं शरणं गच्छामि। सदा देवेशं सूक्ष्मातिसूक्ष्मं शरणं प्रपद्ये। सहस्रशीर्षं अनन्तं महात्मानं नमस्करोमि। यं ब्रह्मादयः परमं धाम स्तुवन्ति, स एव सर्वैः स्तूयते। सुब्रह्मण्य तुभ्यं नमः, शरणागतं मां पालय। ततः शङ्खचक्रगदाधरः विष्णुः तुष्टः अभवत्। स जगन्नाथः तपसा समृद्धः, गरुडारूढः, लोकधारकः, आसीनः। अपरिमेयात्मा मधुसूदनः शीघ्रं तं उत्तोल्य, शरणागतं नागराजं बन्धनात् विमोचयामास। कृष्णेन हतं ग्राहं स्वर्गं प्राप्तम्। तस्मिन्काले संकटे गजेन्द्रगन्धर्वश्रेष्ठौ सह समागतौ। ततः तयोः सम्यक् विधिना देवेशः पूजितः। ये जनाः भक्त्या धृतचित्ताः सदा स्मरन्ति, तेषां दुःस्वप्नाः नश्यन्ति, शुभस्वप्नाः जायन्ते। नारसिंहश्च नागराजश्च, सृष्टिसंहारकारिणौ, स्मरणीयौ। ते सर्वपापेभ्यः विमुक्ताः पुण्यलोकं प्राप्नुवन्ति। स भगवाँस्तु गजं गन्धर्वं च हस्तेन स्पृष्टवान्। स ब्राह्मणं नारायणपरायणं शरणं गच्छति स्म। पापबन्धनशापदोषात् स आश्चर्यकर्म कृत्वा ग्राहग्रहणं चकार। ततोऽव्यक्तगतिर्विष्णुः पुण्यश्लोको जगन्नाथः प्रययौ। तौ च महात्मानं नारायणं हरिं प्रणेमतुः।