ततः केकरलोहिताख्यः सर्पः तं पतन्तं समासाद्य जग्राह। तस्मिन्नेव क्षणे सः पुरुषः पद्मनयनं भगवानं स्मृत्वा, सर्पः महाविषहरः अभवत्। विषमुक्तः सर्पश्रेष्ठः च्यवनं मुक्तवान्। तदनन्तरं सः सर्वतः नागकन्याभिः पूजितः विचरति स्म। तस्मिन्नेव समये, दैत्याधिपः प्रह्लादः तं पूज्यमानं दृष्टवान्। सः सत्कारपूर्वकं आसने स्थाप्य आगमनस्य कारणं पृष्टवान्। च्यवनः उक्तवान्— "अहं अद्य केवलं स्नानार्थं तथा अकुलीश्वरदर्शनार्थं आगतः। पातालं नीतः अस्मि, अत्र च त्वां दृष्टवान्।" ततः वाक्चातुर्ययुक्तः धर्मपूर्णं वचनं उक्तवान्— "रासातले के स्थानानि सन्ति, तानि मे वक्तव्यानि।" प्रह्लादः अपि उक्तवान्— "महाबाहो! चक्रतीर्थं रासातलस्य गम्भीरे विद्यमानं विदन्ति।" ततः तान् दानवान् नेमिषगमनाय इच्छन्तः उक्तवान्। ते सर्वे उक्तवान्— "पद्मनयनं अक्षरं पीतवसनं पश्यामः।" ततः ते महाप्रयत्नं कृत्वा रासातलात निर्गताः। नेमिषवनं आगत्य हर्षपूर्वकं स्नानं कृतवन्तः। तत्र विचरन्तः पुण्यं सरस्वतीं शुद्धवारिण्यां दृष्टवन्तः। ते तत्र अन्येषां बाणान् मुखेषु स्थितान्, परस्परं सन्नद्धान् अपि दृष्टवन्तः। तद्विलोक्य दैत्याधिपः अतिव्रज्यं क्रोधं प्राप्तवान्। तत्र जटाभरं उच्चं, तपस्यां मनः एकाग्रं कृत्वा, शार्ङ्गधनुषं, महाश्वं, अक्षयशरयुग्मं च धारयन्तः तौ पुरुषश्रेष्ठौ आस्ताम्। ततः प्रह्लादः तयोः उत्तमपुरुषयोः वचनं उक्तवान्— "क्व तपः, क्व जटाभरः, क्व एते शस्त्रश्रेष्ठौ?" यः यत् कर्तुं समर्थः, तत् तेन साध्यते। तत्र स्थितः अहं धर्मसेतुस्थापकः दैत्याधिपः, युद्धे नरनारायणयोः कोऽपि न विजेतुं शक्तः। प्रह्लादः उक्तवान्— "येन केन प्रकारेण नरनारायणं युद्धे जित्वा दर्शयिष्यामि।" ततः धनुषं सन्धान्य, तन्तुं आकर्ष्य, हस्तेन घोरं शब्दं कृतवान्। तद्वत् बाणान् विसर्ज्य, दैत्यः सुवर्णशिरांसि बाणैः तान् छिन्नवान्। क्रुद्धः सः महाधनुषं नमयित्वा विविधान् अन्यान् बाणान् विससर्ज। नरेण पञ्च, षट् तीक्ष्णबाणाः धनुषा रक्षितः विसृष्टाः। दैत्याधिपः षट्, त्रयः, एकं बाणं नरे प्रति मुने विससर्ज। नरेण षट्, सप्त, अष्ट, नव, षट् बाणाः; दैत्याधिपः द्विसप्तति बाणान् विससर्ज। ततः उभयः तीव्रक्रोधात् असंख्यबाणान् विससर्जतुः। दैत्यश्रेष्ठः सुवर्णशिरांसि बाणैः तत् शीघ्रं छिन्नवान्। युद्धे उभयः घोररूपेण महास्त्रैः परस्परं योधयन्ति स्म। महेश्वरास्त्रं च परमपुरुषस्य अस्त्रं समं घटितं पतितं च। ततः सः दैत्यः गदां बलात् गृह्य, उत्तमरथात् शीघ्रं अवतरन्। तद्विलोक्य सः पुरुषः युद्धोत्सुकः, पृष्ठतः तं सममुखं कृतवान्। तदा नारायणाख्यः लोकपालः, प्रख्यातः प्राचीनः महर्षिः, उत्तमवीर्यः नारदः अपि तत्र आसीत्। नारायणः गदां वेगेन परिभ्रम्य, साध्यस्य शिरसि बलात् प्रहारं कृतवान्।